Sahaf Dergisi

4 Gözle Beklenen Sahaf 4 Kutlaması 4 4'lük Geçti.

2011-01-23T20:23:00.001+02:00

22 Ocak 2011 Cumartesi günü saat 15.00 sularında Sahaf'ın 4. sayısını kutladık. İlklerle doluydu yine. Coşkulu, eğlenceli, fırtına gibi geçti.
Kalabalığımıza, kahkalara boğulan uğultularımıza dayanabilecek sayılı yerlerden Kugu Kültür Evi bizi çok güzel ağırladı yine; Alaaddin Topçu'ya çok teşekkürler.

2008, 2009, 2010 ve 2011 Sahaf tayfası hep birlikteydik o gün. Neredeyse yıllardır görüşemediklerimiz vardı; hasretler giderildi. Sık sık aklımızdan şu geçti: Sahaf gerçekten de birbirini çok seven üyeleriyle kocaman bir aile. Katılamayanlar oldu; biliyoruz ki kalpleri bizimleydi.

Liselerde edebiyat sevgisinin yeşerebileceğine kanıt olan Sahaf edebiyatın insanları birleştirdiğini de gösterdi. Eski günler anlatıldı; yenilikler müjdelendi; yazıyla arasına mesafe koyan, şimdilerde üniversite öğrencisi olan kimi eski Sahaf tayfası yazıya yeniden ısındı.

Bir okulda düşler gerçekleştirilebiliyorsa bu biraz da yöneticilerin başarısıdır. Neden mi? İyi bir yönetici özgürlüğe inanırsa yönetilen yerde insanlar sıra dışı olsa da çok yararlı sayısız iş yapabilirler. Bu doğrultuda Sahaf öncelikle Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi'nin emekli okul müdürü Demir Gümüşdağ'a ve şimdiki müdürü Sinan İnan'a çok şey borçlu.

Aydın Afacan yanımızdaydı. Ondan öğrenecek çok şeyimiz var. Bize sunduğu sanat ve bilgi birikimi, deneyimi, ilgisi, katkısı hiçbir zaman eksik olmayacak diye umuyoruz.
Özlem Darıcı öğrencilerini unutmuyor, 22 Ocak'ta onların yanında oldu.
Sahaf'ın 4. sayısındaki ilklere değindik buluşmada:
1- Dergi boyut olarak küçüldü.
2- Çizerini kendi seçti.
3- Fotoğraflarını kendi çekti.
4- Konuk yazar ağırladı.
5- Dosya konusuyla yola çıktı.
Görülecektir ki 5. sayıda da Sahaf yeniliklerle yoluna devam edecek. Çünkü Sahaf çok genç bir dergi. Her şeyden çabuk sıkılıyor; değişmek, soluğunu taze tutmak istiyor. Sahaf önerilere de açık,yüksek sesle konuşmaya da açık. Dileyen bizi bulup bizden istediklerini söyleyebilir, bize katkı sunmak isteyebilir.

Yaşamak zor, yaşamak sorumluluk istiyor. Edebiyat yaşamın zorluklarından kaçıp sığındığımız yer; edebiyat yaşamın zorluklarıyla başa çıkmak için başvurduğumuz yer. Sahaf, edebiyat limanını genç insanlara erkenden öğretmeye devam edecek. Buluşmaya katılan ve katılamayna tüm Sahaf yazarlarına, şairlerine içten teşekkürler ediyoruz.

yeni iletişim adresimiz

2011-01-21T19:49:00.000+02:00

YENİ İLETİŞİM ADRESİMİZ sahafdergisi@gmail.com 'a sahaf dergisi ile ilgili düşüncelerinizi, önerilerinizi, yorumlarınızı yazabilirsiniz. Ankara dışındaki okurlarımız! Bu teklif size: Dergiyi adresinize ücretsiz yollayabilmemiz için yazışma adresinizi bu e-posta adresine gönderebilirsiniz...

Okur-Yazar Buluşması 3 : Bilge Karasu Gece

2011-01-21T00:03:00.001+02:00

Blog okurunun bu buluşmanın notlarından anlamlı çıktılar elde edebilmesi için Gece'nin bazı özelliklerini bilmesi gerekir.
1- Gece romanının belli başlı kahramanları yoktur.
2- Gece romanının belirgin bir mekanı yoktur.
3- Gece romanının zamanı belirsizdir.
4- Gece romanın anlatıcısı birden çoktur; anlatıcılar birbirlerinin sözünü sık sık keser her şeyi karmakarışık ederler.
5- Gece romanının düzenli bir olay örgüsü yoktur.
6- Gece romanı alegoriye, sembole, imgeye açık bir metindir.

Sayılan özellikleri Gece'yi özel bir roman konumuna ulaştırır. Okur- Yazar Topluluğu üyeleri bu zorlu kitabı beğenmiş midir sorusuna yanıt şöyle verilebilir: "Okuduklarımızın en iyisi bu galiba. Bundan iyisi olamaz. Bu adam deli. Bilge Karasu'nun zekası hayret verici." Bu sözler topluluk üyelerine ait. Anlaşılan o ki onları yıldırmak zor; "Bir kitap iyiyse o okunmalıdır," anlayışı onlarda çoktan yerşemiş görünüyor.

Şimdi gelelim bu tuhaf kitabı tartışırken, konuşurken ortaya atılan yargılar, kesinlemeler, sanmalar... Göreceksiniz ki bütün bu söylemlerin her biri ayrı bir yataktan doğup ayrı bir denize akıyor. Çünkü Gece böyle bir kitap; okuru yoran ama okurun kendi tasarımında biçimlendirdiği için ilginç bir roman.

İşte söylenenler:

Ulaş: Gecenin işçileri gündüzcüleri öldürüyor.

Ulaş: Sevinç, aslında Bilge Karasu’nun bence kendisidir.

Ulaş: Baskı rejiminden etkilenmiş.

Didem: Bence rejimden filan etkilenmemiş.

Ulaş: Güneş hareketi, 12 Eylül olabilir mi? Vakayı edebiyata dönüştürmüş.

Tuğba H. : Madem öyle bir düşünce var. Söylesenize baskıyı romanda ne ölçüde, ne zamandan itibaren hissettiniz?

İlke: Başlangıçta ortamın durumundan bahsediyordu. Baskıcı durum hemen hissedilmeye başlanıyor.

Didem: İlk bölümde baskı olarak görmedim, o durumu görmeye çalıştım. Tepkisizlik vardı sanki her şeye. Son bölümde baskıcıyı hissetim ben.

Aslı: Gecenin işçileri bir şeye dönüştürülmeye çalışılmış. Ama ne neye?

Ulaş: Gecenin işçileri rüyalarda yaşıyor gibiler.

Ulaş; Bir şey anlatmıyor gibi. Kapalı imge kullanıyor.

Aslı: İmge zaten kapalıdır.

Ulaş: Hayır. Kapalı imge diye bir şey var.

Didem: Yazarın yarattığı kahramanlara cevaplar verdim roman boyunca. Kafalarının karışık olması, sonra ne yaptıklarını bilmemek beni deli etti. Kurguyu tamamlama isteğiyle romanı okudum. Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu da öyledir ya hani. Sona gelirsin hiç bir şey olmamıştır. Önce kızarsın sonra hoşuna gider.

Tuğba H. :Kitabın 214.sayfası benim için gece manifestosu.

Eren: Kitabın felsefi bir tarafı var.

Aslı: Kurguyu bir düzene oturtmamış.

Tuğba H.:Neden kronoloji konulmamış kitaplar bize ilginç geliyor?

Merve: İnsanları düşünmeye zorladığı için olabilir.

Tuğba H. :Klasik romanlarda ak ve kara vardır. Kuantum fiziğiyle artık bakış açımız değişti ondan olabilir. Ama dünya hala ak ve kara; bunu henüz dünya anlamadı.

Aslı: Bu kitaplar için bir bilgi birikimi gerekir. Yıllar sonra farklı sonuçlar çıkarabiliriz.

İlke: Kitapta yürüyen bir olay yine de var; olay kitaptan sıkılmayı önlüyor.

Tuğba H. :Kitapta bazı yerlerin altını çizmeyi seviyor musunuz?

Grup: Evet

İlke: Altını çizdiğimiz yerler bizi asıl konuya bağlar.

Ulaş: Altını çizmeden kitap okuyamam.

Ömer: Sonsuzla bir şey topla veya çıkart, gene sonsuzdur.

Tuğba H. :Neden dürüstlerin hikâyesi yazılmaz?

Ömer: Her yer gündüz bile olsa eşyaların yaptığı gölgeler geceyi oluşturur.

Eren: Her zaman üzülüyoruz ya da her zaman mutlu oluruz diyemeyiz. Bu insanın duruşuyla ilgilidir.

Merve: Gündüzün içinde gece barınıyor.

Tuğba H. : Gece gündüz kutuplaşması metaforik olarak düşünürseni hoş değil. Belki birlikte olduklarını düşünme gerek. Kutuplaşmalar sırala iktidarı deiştiriyor ama her iktidarda olan karşıtını eziyor. İtidar iyi bir şey değil, eşitlik güzel. Babanın çocuğun üzerindeki iktidarı bile kötü. Sevmek lazım hepsi o.

Ulaş:”Korku imparatorluğu yaratmayalım.”diyor Karasu.

Tuğba H. : İnsanlar kitaplarda hemen hikâyeyi bulup okumak istiyor. Bu yüzden millet deli gibi Bilge Karasu okumuyor. Hikayeyi gizlemiş Bilge Hoca.

Tuğba H. :Güçlü insanlar olun, yönetin. Ama insanların size boyun eğmesini istemek doğru değildir. Gece işçileri gibi gündüzcüleri dövmeyin.

Tankut:”Kayanın arkasında duranlar gündüzün nasıl olacağını bilemezler.

Ulaş: Çok param olsa üniversite açarım siz de (Tuğba H.) profesör olursunuz.

Tuğba H: Gidişat o yönde! :)

Ve topluluk dağıldı. Her zamanki gibi "asıl" söylenenler bizde kaldı.

Sevgiyle kalın...

Sahaf 4 Çıktı. Israrla İsteyiniz.

2011-01-14T19:59:00.002+02:00

Genç edebiyatın sıra dışı sesi Sahaf, 4. sayısıyla Dost, Turhan, İmge, Evrensel, Palme, İlhan İlhan kitabevlerindeki raflarda yerini aldı.
Kıdemli ve yeni liseli yazarları ile Sahaf yepyeni öyküler, denemeler, şiirlerle okurlarının karşısına çıkıyor.
Konuk yazarımız Aydın Afacan bizim için bir fotoğraf anlattı. (Aydın Afacan'ın Kül Öykü'de uzun süre yazdığı Fotografi yazılarını hatırlar mısınız? Ne güzel bir yazı dizisiydi Fotografi...)
Ve daha neler neler... Okuyun. Konuşuruz...
Not: Ankara dışındaki dostlarımızı unutmadık. Bize yazışma adresinizi gönderin dergimizi size ulaştıralım :)

Sahaf Dergisi Öykü Yarışması

2011-01-12T17:59:00.003+02:00

Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi Kütüphane Kulübü etkinliğidir:

Aslında liselerarası bir yarışma düzenleme düşüncesindeydik. Küçük ölçekli bir girişimle başlamak daha güvenli geldi. Belki daha sonra iyi bir sponsor bulur ve "Sahaf Dergisi Liselerarası Öykü Yarışması"nı düzenleyebiliriz. Düş kurmak gerçeğin ilk adımıdır.
Yarışmaya Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi öğrencilerinin tümü ve mezunları katılabilir.
Son katılım 25 Şubat 2011.
Öykü içeriğine yarışma katılımcısı karar verir yani konu serbest.
Öyküler A4 kağıdına göre 12 punto, 1,5 satır aralığı, Times New Roman yazı karakteriyle en çok 2 sayfa uzunluğunda yazılmalıdır.
Öyküler 3'er adet çoğaltılmalı ve öykülerin üzerine katılımcı kendi ismini değil seçtiği bir rumuzu ( kaktüs, kırmızı gibi) yazmalıdır.
Üç öykünün bulunduğu zarfın dışında; katılımcı, kimlik bilgilerini (adı, soyadı, okul numarası, sınıfı) bir sayfaya yazmalı ve bu sayfayı küçük bir zarfın içine koymalıdır.
Tüm zarflar daha büyük bir zarfa konulmalı ve büyük zarfın üzerine yine rumuz yazılmalıdır.

Seçici Kurul

Dr.Tuğba Çelik Özer (Öğretmen)
Muhammet Genç (Öğretmen)
Onur Yılmaz (12-A)

Ödüller:
Birincilik Ödülü: 1 Yıllık Varlık Dergisi Aboneliği, 3 Öykü Kitabı
İkincilik Ödülü: 6 Aylık Kitaplık Dergisi Aboneliği
Üçüncülük Ödülü: 3 Öykü Kitabı
Mansiyon Ödülü: 1 Öykü Kitabı

Not: Ödüller, öğrenciler tarafından belirlenmiştir.

Şimdiden sarılın kalemlere, geç kalmayın. Daha bunun kurguyu çıkarması var, karakterleri, mekanı, zamanı, bakış açısı, anlatıcısı var... Tut ki bitirdin, redaksiyonu var! Kolay gelsin, genç öykü yazarları. Yineleyelim: Sarılın kalemlere...

Okur- Yazar Buluşması II: Max Frisch HOMO FABER

2011-01-06T11:41:00.002+02:00

4 Ocak 2011'de toplanan okur- yazar topluluğu yazgıyı, bilimi, aşkı, sanatı, ön yargıları konuştu. Homo Faber, tüm üyelerden tam not aldı. İlk buluşmada sessiz kalanlar bu kez konuşkandı; insan okudukça açılıyor.
12 A'nın kitap kurtlarındanAslı ve Didem de vardı buluşmada. Zaman zaman arkalarına dönüp "yeni"lerin de kendileri kadar iyi olup olamayacaklarını kestirmeye çalışıyorlardı. Gelecek güzel günleri düşünürken arkalarıda bıraktıkları hayat sorumluluklaırından vazgeçmeyenlerden onlar...
İstemihan katıldı aramıza bir de. Şimdillik dinlemede. Çok şeyler anlatacak sonra sonra...
Gelelim buluşmada yaşanan kavrayışların ardından söylenen unutulmaz bazı sözlere:
Kader
Ulaş:Homo Faber'in ironik trajedisi anlatılıyor.Max Frisch romanında kendi yaşamı ile bağlantılar kurmuş.

İlke:Faber anti kaderci olmasına karşın rastlantıya inanıyor.
Ulaş:Toplum için kesin bir şey sunulamaz çünkü insan denilen değişken varlıklardan oluşur toplum.

Tansu: İstatislikler kaderi oluşturur.

Akıl-Duygu

Ulaş:Faber kızı için “bizim çocuğumuz” değil “senin çocuğun” diyor.Bu onun kadınlara nasıl yaklaşılması gerektiğini bilmediğini gösterir.

Didem:Faber kızı ve karısının ona ihtiyacı olmadığını düşünüyor. Bu özgürlük verme açısından güzel; ama iyi bir baba olma açısından pek hoş değil.

İlke: Romanda Faber, kızı olduğunu bilmediği halde sürekli biçimde Sabeth'e karşı kendi konumunu ölçüyor.
Ulaş:Akıl ve mantık mutlak anlamda doğruluğu ve iyiliği ifade etmezler.Aklı ve mantığı baz aldığımızda bunun iyiliğini belirleyen duygudur.Duygunun devreye girmediği düşünce saf (kuru) bir düşüncedir.

Tuğba Hoca: Bazı durumlarda salt akıl ile hareket edilebilir ancak bu bütün hayata yayılmamalıdır. İdeolojiler, yaşamın her noktasına taşınmaz.... Bir de her ideolojinin bir çöküşü vardır.

Ulaş:Salt akıl ile hareket etmek kölelikten kötüdür yani kölenin en azından duyguları vardır.
X: Kızını yılan sokunca bu yüzden ölenlere bakıp kızının ölmeyeceğini düşünüyor ancak başını vurma olasılığını atlıyor.

Ulaş: Rasyonalizmi reddedemeyiz.

Ayşenur:Biz toplum olarak o kadar da akılcı değiliz. Duygularımızla yaşıyoruz.

Aslı: Toplum olarak duygularla yaşamak bizi bir yandan geriletirken bir yandan da rahatlatır; ruhsal olarak tedavi eder çünkü kötü olaylara "yazgı" diyip geçmemizi sağlar.

Ulaş:Biz şükretmeye alıştırılmışız bunun ile yanılsamalı mutluluk yaratmak bız insanların hoşuna gidiyor.

Tuğba Hoca:Şükür insanı bazen mutlu eder, bazen iyileştirir, bazen de hımbıllaştırır.

Ulaş:Max Frisch burada kaderci olalım demiyor.Yaşamı olasılıklar ile kabul etmeyi öneriyor. İslamlıktaki tevekkül gibi... Yani sen işini doğru yaptığından emin ol, sonrasını Tanrı'ya bırak.

Bilimin Modern Çağdaki Saltanatı
Tuğba Hoca:Her insanın iç disiplini farklıdır, olaylara yaklaşımı da farklıdır.Benim bir olaya bakışım bir ilahiyatçı ya da fizikçiden çok farklı olabilir.

Ulaş: Bilim dünyayı sadece kendi disipliniyle açıklarsa yanılır. Zaten Kuantum fiziğinden beridir bilim bence olasılıkları kabul eder. Bilim akıl bağnazlığına teslim olmamalıdır.

Aslı:İslam felsefesini başlatan adam Farabidir.Farabi bir rasyonalist.Ondan sonra Gazali geliyor o ise sezgileri ile hareket ediyor Gazali'den sonra olan olmuş bie... .Biz ne Tanrı inancına sığına tembeller ne de bilimin sınırlarına kendini teslim eden yetiştirmeliyiz. Biz ortasını bulmalıyız.

Feminizm

Aslı:Max Frisch'in kadınlara bakışını da tartışmalıyız.

Ulaş:Tanrı hep erkek olarak kodlanır

Tuğba Hoca:Bunun sebebi ilahiyatçıların erkek olması olabilir mi? Demir çağından önce toplumu kadınlar yönetiyordu.Demir bulununca kaba kuvvet ihtiyacı erkekleri egemen kıldı. Sonra bu böyle sürüp gitti.

Tankut:Sizin söylediğiniz sistemde erkek daha aptal kadın daha becerikli olacak ancak erkek fiziksel olarak her zaman daha güçlüdür.

Tuğba Hoca: İnsanlar zaten artık kas gücüne ihtiyaç duymuyor.

Tankut: Ben günlük işler dışında kas gücüne ihtiyaç duymuyorum.Kızlarda duymuyor ama ben yaşıtım bir kızdan her türlü daha güçlüyüm.

Tuğba Hoca:Halterci kadınlar da var.

Tuğba Hoca:Türkiye Avrupa'nın en şişman ülkesi ama bundan kırk sene öncesinde daha da şişmandı.Toplumlar giderek fiziksel olarak da değişiyor.Kadınlar da değişiyor.Ama şimdi fiziksel olarak güçlü olmayı amaçları yok. Devir zeka, akıl devri.

Ulaş:Sümer mitolojisinde erkeğin gücü almasıyla başlayan bir dönem var.Doğa zıtların birleşimi ise erkek ile kadın bunun yansımasıdır.Dolayısıyla birinin diğerinin üstüne çıkmaya çalışması bence doğaya aykırı.

Ayşenur:Bir uygarlıkda kadınlar daha iyi ok atmak için bir göğüslerinden birini kesiyordu.

Eren:Erkek her zaman daha güçlüydü.Amazon kabilelerindeki kadınların yaptıkları fiziksel gücü değiştirmez.

Tankut:Bir erkek ezildiğini farkettiği anda fiziksel güç ile olaya el koyar.

Ulaş: Bazı ülkelerde erklik ya da namus kavramı yok. Bizde neden olsun?

Kişisel Gelişim Kitapları
İlke:Küşisel gelişm kitaplarını yazanlar sanki kendileri normal de biz anormalmişiz, normalleşmek için o kitapları okumamız gerekir gibi bakıyorlar bize. Tuhaf!

Kitaptaki Gölgemiz

Ayşenur:Ben akılcı biriyim.Faber bana itici geldi.Bende mi öyleyim diye düşündüm.

Tankut:Homo Faber'i neden sevmiyorsunuz ?

İlkem:Bana itici gelmedi ancak neden böyle biri diye düşündüm.

Tankut:Faber yanlış değil ki kızı öldüğünde şok oluyor çünkü yılan sokması istatistiğini tutturamamış bu sadece çok parametreli bir denklemi yanlış hesaplaması.

Ulaş:Romanlar ideolojik kitaplar gibi mutlak biçimlendirme yapmıyor.Doğruyu da yanlışı da gösteriyor.Buradaki sorun zaten matematiği yanlış kurmak.

İrem:Herksin doğruları var ancak ben kendi doğrularım dışındaki birilerini de görebilirim.

Ayşenur:(Tankut'a) Faber sana göre doğru mu ?

Tankut:Ulaş önce sana cevap vereyim matematik her yerde uygulanamaz.Gündelik hayatında gördüğün insanların üçte birini kesinlikle küçümsüyorsundur.Bunu herkes yapar.Bilim nesnel sanat özneldir.İnsanlara nesnel katılman önemli değildir.Öznel katılman önemlidir.Biz bir heykelden büyüleniriz Faber ise bir makineden ya da kusursuz bir dişliden büyülenir.

Ulaş:Uçaktaki Alman'a önce kıl olmasına karşın sonrasında kanka oluyor ama. Adam önyargılı Tankut.

Tankut:Adam sanatçıları sevmemesine rağmen dışlamadı ama.

Tuğba Hoca:Bir zamanlar şiir yazan insanlar matematikçiydi hatırlayın.Bilim ve sanat kardeştir. Faber sanatı bilimin yanında değersiz görüyor.

Tankut:Sanat bilimden korkutucudur.

Tuğba Hoca: İkinci kitapta ne kadar çok değiştiğinizi, birbirinizden ne kadar farklı düşündüğünüzü görüyorsunuz. Sekiz kitabın sonunda kendinize şaşıracaksınız. Okumak özgünleştiriyor; ama uzlaşmayı asla unutmayın.

Son söz önemliymiş...
Ateşli tartışmalarıın yaşandığı bir oturumdu. Katılan herkese teşekkür ederiz.
Yazmanlarımız Eren (üstteki resim) ve İlke'ye titiz yazmanlık çalışmalarından dolayı teşekkür ederiz.
Sıradaki oturumda Bilge Karasu'nun Gece romanını konuşacağız.
Sevgiler. İyi okumalar...

Sahaf Yılbaşını Kutluyor.

2010-12-31T19:45:00.002+02:00

Konu: Yılbaşı
Görev: Mikro anlatı/öykü yazma
Tarih: 31 Aralık 2010
Günün anlam ve önemi: Yazı aşkı, yılın son gününün öğleden sonrasında okulu asmanın önüne geçebilir.
Aşağıdaki çam ağacı aslında Sahaf'ın bugünkü mikro anlatılarından biri. Gökhan Yarar tüm yaratıcılığını kullanarak bir çam ağacı görüntüsüne gizlenmiş bir aşk hikayesi yazmış. Ellerine sağlık Gökhan. ( Yazı, resim formatında kayıtlı olduğundan üzerine tıklayarak yaklaştırarak okuyunuz.)

İkinci yazımız Kemal Özdemir'deki Murat Gülsoy etkisini yansıtıyor. Biz okurken çok eğlendik. Kop gel Kemal, biçem arayışında kim tutar seni artık? Buyurun Kemal'in mikro anlatısı:

AYNASIZ
Bir konu vardı aklımda. Çok güzeldi. Yazacaktım, unuttum. Üzülecektim, fırsatım olmadı. Dağda yaşayan, şehirde milyonların onu dinlediğini bilen bir adam kadar gururlu ve mütevazı bir konuydu aslında. Gülmek gibi boş ama ağlamak kadar da yoğun bir metin olacaktı yazsaydım. Yazamadım. Not ettim bir kenara, birazdan üzüleceğim. Artık gün içinde bir kenara not alıp sonra, fırsat bulunca her şeye birden, tek seferde üzülüyorum. Daha avantajlı oluyor. ( Kârlı da yazabilirdim ama yazmayacağım işte. Üzülmeli buna.) Tek tek üzülmek yoruyor adamı yahu. Neyse, ne diyordum? Hah şu üç korner bir penaltı, üç yanlış bir doğru vs var ya. Neden üç? Çok fena yahu. Üç olsaydım çok üzülürdüm. Bir olmaksa gurur verici olurdu. Her şeyden ancak üç tane olacak ki ben geleyim. Behey. Bir olsaydım eğer kesinlikle mütevazı bir bir olmazdım ben. Kenara bir yere yazsam iyi olacak, bir ara üzülmeliyim buna. Neyse, ne diyorum? Hah şu kullandığımız ampuller. Gün ışığı rengi var, mavi, kırmızı, sarı, beyaz var da, ben hiç kara lamba görmedim. Bir lamba olsaydım siyah bir lamba olmak isterdim ben. Buna çok üzülüyorum bu aralar. Hatta öyle ki not defterime dahi yazmıyorum. Üzüleceğim zaman sırada bunun da olduğunu kendiliğinden geliyor aklıma. Neyse, ne diyordum? Hah. Hayatta en çok bir anneannenin ördüğü, siyah renkli bir atkı olmak isterdim. Hem rengim ( kimine göre renk olmasa da o benim favorim!) çok hoş olurdu hem de üç tane başka atkı bir araya gelse dahi bir tane benden etmezdi! ( Çok tekrar ettim ya “bir”leri, bilerek yaptım. Hata değildi. Değiştirmeyeceğim!) Neyse, ne diyordum? Hah. Aynasız bir yazı bu. Eleştiriye açık elbet ama bunun hakkında üzülmenizi yeğlerim. Bakmayın yazılarıma siz. Bazen severler bazen üzülürler. Bense hep üzülürüm. Üzülme saatim geliyor. Kaçırmasam iyi olur birikince çok canım yanıyor. Öptüm.

Bu yıl daha çok okumayı daha çok yazmayı dileyin sevgili Sahaf yazarları! İyi niyetle tutulan dilekler yerine gelirmiş, derler. Bir de eğer uslu çocuklar olursanız belki şirinleri siz de görebilirsiniz. Seviyorum sizi...

Bugün öykü okuduk.

2010-12-24T21:24:00.003+02:00

Geçen hafta Gökhan demişti ki:
"Hocam anlık metin bir yere kadar; ben evde yazı yazmayı özledim. Bize ödev verin."
Hiçbir hoca "Ödev verin," isteğini geri çevirmez. Aksini yapmak, hocalığın doğasına aykırı.
Bu hafta bir sayfalık bir öykü yazma görevi vardı anlaşılacağı üzere.
Güzel, güzel... Umut verici metinler vardı. Ciddiyim...
Bir taraftan da aşılması gereken çokça sorun da var:
1- Bazı, beki, sanki gibi sözü hafifleten belirsizlik ifadelerine yer vermemek gerekir.
2- Pat diye bitmez metinler, bitmemelidir. Bağlantıları sağlam, akıcı kurmalıyız.
3- Gereksiz ayrıntılardan, işlevsiz betimlemelerden uzak durmak lazım.
4- Entellektüel bilgileri kağıda yansıtmak isterken itici olmamak adına onları okura ancak sezdirmeliyiz.
5- Noktalama ve yazım kurallarına her zaman dikkat etmeliyiz. Aman diyelim!
6-Kurguyu canlandıran diyaloglardır ama çok uzatmamalı, kurgu dağılabiliyor...
7- Aynı sözcükleri kullanmak sıkıyor, sevdiğimiz sözcükleri kullanmak için bahaneler yaratmalıyız. Öyküler yeni keşfettiğimiz sözcükleri kullanmak için bulunmaz bir alandır.
Kıdemli sahaf yazarımız, şairimiz Kardelen yanımızdaydı bugün... Küçücük metninyle yine çok etkiledi bizi... Ne yazsa güzel oluyor.
Ulaş ilginç, cesurca birşeyler denemişti öyküsünde. Ulaş'ın bu beklenmedik sıçrayışı bize Onur'u çağrıştırdı bize. Onur'un (Yılmaz) eski metinlerinden ikisini örnek olsun diye okuduk. Çok güldük, sevimli, neşeli, zekice metinlerdi ikisi de. Sonra Murat Gülsoy'un "Tanrı Beni Görüyor mu" adlı yeni öykü kitabı dillendirildi. Öykü yazmada yeni yollar arayanlara bu yeni kitap önerildi. Kitap Kemal'de şimdi. Kitabı bağrına basıyor "Bu adam aşmış. Çok, çok güzel öyküler bunlar! İnanamıyorum. İnanamıyorum, " ünlemleriyle dolaşıyordu etrafta birkaç gündür. Bitirsin çabuk değil mi? Kitabın sırasını bekleyen çok adam var ne de olsa...
Gökhan yine çok eğlenceli bir metin yazmıştı... Uzun zamandır beni bu kadar güldüren bir metin okumamıştım. İyi geldi...
Ömer'in öyküsü yine tasavvufun, masalın sınırlarını yokluyordu. Ne demeli ki? Oluyor, oluyor.
Yavuz çoğaltılmış metinle gelmediği için "dinleme" sınırlı bir öykü okuması yaptırdı bize. Olmaz. Çıktısız, çoğaltılmış metinsiz gelinmemeli.
Eren erken ayrıldı aramızdan. Tiyatroya gitti. Kızma Eren ama ektin bizi :) Bilet bulma sıkıntısı çeken Ankaralılara yapılacak nispet miydi bu?
Sedat öyküsünde şiirseldi. Yoksa cidden yeni bir şair mi yetiştiriyoruz? Bu isme dikkat o zaman: Sedat Dilmaç.
Kemal seyreltilmiş metin yazacak bir dahakine. Neden mi? Giriftar eyledi bizi. Ama fikir güzeldi.
Bahar, yeni olmasına karşın sağlam bir başlangıç yaptıı.
Erkut dolmuştan 2007 Bordeaux şarabına ışık hızında geçti öyküsünde :) Boşluk büyüktü vesselam. Ama etkileyiciydi bazı tümceler: Kötülük her yerdedir. Sizi bir gün bir yerde yakalar.
Selen, bir sayfada İstanbul'u gezdirdi. Bir sayfada gezilmez ki İstanbul Selen! Bir sayfa'da çok çok İstanbul'un bir semti anlatılır... Olsun İstanbul havası vurdu yüzümüze. O da iyi geldi.
Tankut okuyamadı öyküsünü. Oysa özledim ben onun öykülerini... Gökçe'ye de zaman yetmedi. Okuyamadı. Pek de mutsuz görünmüyordu ama hayta. Zaman kazandı aklınca. Uyanık Gökçe.
İlkem gayretli. Daha çok okuyacak daha iyi yazacak. Kişisel gelişim kitaplarını bırakıp felsefe okuyacak.
Tansu "Rüyaymış meğer," gibi tümceler yasak sana. Cısss.
Mert üniversitedeki tiyatro işlerinden olacak ödevi alamamış eli boş geldi. Harun ödevi alamamış eli boş geldi. İsmet bir görünüp bir kayboluyordu, eli boş geldi. Dilara nedenini bilmiyorum, Sahaf'a gelmedi. Şimdi e-postama öyküsü düştü, ödev yapılmış anlaşılan ama gelmeyişi hala muamma.
İşte bu hafta da böylece geçip gitti.
Haftaya yine öykü yazılacak. Bana değil, Gökhan'a kızın. O aklıma girdi. Ben memnundum anlık metinler yazdırmaktan. Neymiş? Hedef ben değilmişim, hedef Gökhan'mış...
Ödevciler. Seviyorum sizi. Yazmaya devam. Ondan da çok okumaya devam.
Not: Sahaf'ın yeni sayısı için kollar sıvandı. Ocak sayısına hazırlıklı olun ey okurlar. Yine şaşırtacağız Ankara'nın edebiyat çevrelerini....

Kütüphaneye Yeni Kitaplar Aldık.

2010-12-19T23:54:00.000+02:00

Elimize biraz para geçti diyelim :) Ve RAAL kütüphanesine yeni kitaplar almak için cumartesi günü alışverişe çıktık . İlhan Berk'ten Süreyya Berfe'ye; Gündüz Vassaf'tan Adorno'ya dünyanın kitabını aldık. Pek bir mutluyuz. Duyurulur.

Fotoğraf "Hesabı tutturmaya çalışıyoruz," adını taşıyor. Ah gitti Behçet Necatigil'in Radyo Oyunları! Bir alışverişimizde de onu alırız Tankut. Sen üzülme. Ömer, özel ciltli olmasa da aldık bak İlahi Komedya'yı... Hepimize hayırlı uğurlu olsun :) Kütüğe bir geçelim kitapları, o zaman gelip ödünç alabilirsiniz ey RAAL gençliği!

Birlikte Diyalog Yazma

2010-12-19T01:30:00.001+02:00

Bir mekan adı belirlenir. İki kişi yanyana oturur ve bu mekanda yer alabilecek iki kahraman tasarlar. Herkes bir kahramanı konuşturur. Ortaya ilginç bir diyalaog ve kurgu çıkar.

Mekan: Resim Sergisi

I-Eren ve Gökhan'ın Metni:

BİRKAÇ FIRÇA DARBESİ

Baba: evet, sana verdiğim sözü tuttum. Emel büyük kelebek’in sergisineyiz işte.

Çocuk: sıkılacaksan dışarıda beni bekleyebilirsin.

Baba: neden sıkılacak mışım? Bana bilgiçlik taslama, ben senin babanım.

Çocuk: arabaya bindiğimizden beri ofluyorsun da ondan dedim.

Baba: onun sebebi başka.

Çocuk: hala o kadını mı düşünüyorsun?

Baba: çocuklar böyle şeylere karışmaz.

Çocuk: nedenmiş?

Baba: sen şu resme bir bak. Ne kadar güzel renkler var. Değil mi?

Çocuk: hiç bakmadan güzelliğini nerden anladın?

Baba: beni izleyeceğine resimleri inceleseydin anlardın.

Çocuk: mesela şu resim ona baktın mı?

Baba: ne varmış o resimde?

Çocuk: işte o resimde orta çağda Anadolu’daki çocuklara bakış açısı işlenmiş. Ressam renklerle çocukların mutluluğunu resmetmiş. Bunu bakarak anlayamazsın görmen lazım?

Baba: altüstü birkaç fırça darbesinin neyini göreceğim?

Çocuk: işte senin sanata bakışın bu kadar. En son hangi kitabı okudun?

Baba: neden kitap okuyacakmışım. Bu çağda kim kitap okurmuş ki?

Çocuk: sevgili babacığım, şimdiki çocukların okumamasının nedeni işte senin gibi yetişkinler. Bu cevabı vermemiş ol bende sana bu soruyu sormamış olayım.

II- Yaprak ve Dilara'nın Metni

NAPOLYON

Napolyon:Nereden çıktı bu ya!Tam da ziyaretçiler gitti derken.

Ressam:Ooo Ahmet Bey gelmiş.Buyrun efendim.Gelin size sergimin en nadide eserini göstereyim.Be eseri 5 yıl önce bir Haziran gecesi....

Ahmet Bey:Gerçekçi değil ve ifadeler yapmacık!Bu resimde tek beğendiğim yer atın ayağındaki nallar.

Napolyon:Ne!Sahte bir ifade mi?Daha ne kadar gerçekçi olabilirim ki?Dünyadaki en büyük saygısızlık herhalde gerçek olan bir şeye sahte demektir!

Ahmet Bey:Nereden geldi o ses?Kimdi o?

Ressam:Ne sesi efendim.Yalnış duymuşsunuzdur.Buyrun,siz diğer eserlere bakın ben de size içecek bir şeyler getireyim.

Ahmet Bey diğer eserlere bakarken;

Ressam:Ne yaptığını sanıyorsun sen?Sana çeneni kapamanı söylemiştim.Seni ben yarattım unutma.

Napolyon:Kim kimi yarattı acaba?

Erkut, Yavuzhan ve Ulaş'ın Metni:

ACAYİP ŞEY

Abdullah Bey: Bu kaç para?

Sergi Görevlisi: Hangisi beyefendi?

Abdullah Bey: Hani kulenin üzerine yağmurun yağdığı resim var ya. Ücretini söyleyin de alıp gideyim. Yalımın oturma odasına iyi durur dedim.

Sergi Görevlisi: Sekiz bin lira efendim.

Abdullah Bey: Bezin üzerindeki bu acayip şeye bu kadar paramı vereceğim ben!

Rutkay Bey: Sanattan birazcık anlayan biriyseniz eğer estetik bir başyapıtın maddi değerlerle ölçülemeyeceğini biliyor olmanız gerekir! Zira üzerine konuştuğumuz bu eser, sizin tabirinizce bezin üzerindeki bu acayip şey İstanbul’un melankolik halinin iyi bir yansımasıdır.

Abdullah Bey: Türkçe konuş ya, sen de kimsin?

Sergi Görevlisi: Beyefendi eserin ressamıdır.

Rutkay Bey: Nefesini boşuna yorma. Bakıp da gördüğünü anlamayan duyunca mı anlayacak?

Kemal ve Sedat'ın Metni
TANZİMAT SERGİSİ
( Büyük bir ovada yalnız başına şahlanan at )
Ziya Paşa: Evvela bu resmin içindeki tezatlıklara bakmak gerekir. Böyle Orta Asya bozkırına benzeyen topraklarda atları tek başına göremezsiniz. Bu bereketli topraklarda atlar hep sürü halinde gezer.
Namık Kemal: Hayır Ziya. Bu, tıpkı bizler gibi kalabalık içinde yalnız hareket edenlerden. Bu, lider bir kişiliği simgeliyor. Parça değil, bütün güzelliğine bak!
( Yanında yarısına kadar erimiş bir mumla yazı yazan yazar )
Ziya Paşa: Namık şuna bak. Resimdeki mumun alevlerindeki can çekişmelere bir bak… Mumun o tonları! Tam da sanat için yapılmış bir tablo…
Namık Kemal: Hayır Ziya. Bak o mum erimiş. Çünkü yazar saatlerdir bir kitap yazmaya çalışıyor. Emektar bir vatan şairi resmedilmeye çalışılmış burada. Yanıldın yine!
( Temizlik yapan kadın )

Ziya Paşa: Şu resme bak Namık yahu! Koskoca Tanzimat Sergisi’nde sağ kolla sol kolun orantısızlığı… Olacak şey değil!
Namık Kemal: Yahu Ziya! Takıldığın noktaya bak. Ressam orada, canla başla işini yapmaya çalışan bir bayanı çizgilere dökmüş. Eğer böyle yorum yapacaksan hiç yapma, bak yeter.
( Köşe dönülür ve sonra…)
Ziya Paşa: Bak! Şu ata bir bak Namık. Ne kadar da asil ve gerçekçi bir resimdir bu. Koskoca ovaya tek bir at hükmediyor!

Namık Kemal: İşte sen biraz önce beğenmediğini şimdi asil bulduğun için “Dönek Ziya”* olarak canlanacaksın yirmi birinci yüzyıl gençlerinin akıllarında…

*Bu ibare günümüzde bazı derslerde Ziya Paşa’ya takılan bu lâkabı eleştirmek amaçlı kullanılmıştır…

Diyaloglardaki başarı beni çok etkiledi. Şimdi herkes bir öykü yazmakla ödevlendirildi. Evet, yeni Sahaf
yazarları rüştlerini ispat etmeye başladılar... 17 Aralık 2010 Cuma yeni yazarlarımız için milat olsun.... Sevgiler.

Bora Çekiç'ten Sinema Dersleri

2010-12-10T20:56:00.001+02:00

Bugün Sahaf'ta bir konuğumuz vardı. AFSAT'tan sinema eğitmeni ve yönetmen Bora Çekiç. İki saat boyunca Sahaf yazarlarına senaryo yazma dersi verdi. Senaryo yazmanın aşamalarını (fikir, snopsis, threatment, senaryo ve yönetmen senaryosu) anlatan Bora Çekiç, senaryoyazma türlerini (Geleneksel Fransız ve Amerikan) ve bu senaryo yazma tiplerinin aralarındaki farkları anlattı. Hızlı ve etkili bir dersti. Bakalım. İlerleyen aylarda RAAL'de İngilizce öğretmenimiz Özlem Darıcı önderliğinde kısa film çekimlerine başlanacak... Senaryo, film çekebilmenin ilk adımıdır. Bu ders, senaryo yazmaya yönelik ilk somut adımı oluşturdu.

Bugün yazı yazmadık ama belki bazılarımızın zihninde senaryo yazma merakını doğurmuş olduk.

Sinema dersi için Bora Çekiç'e, katkıları için Özlem Darıcı'ya teşekkürler...

I.Okur-Yazar Topluluğu Buluşmasının Notları/ Emile Ajar- Onca Yoksulluk Varken

2010-12-08T01:05:00.006+02:00

Blog okurları için Gökçe Bağcı ve Tankut Özkan toplantıda hem konuştu hem yazdı hem fotoğraf çekti. İşte Gökçe Bağcı'nın dilinden ilk buluşmanın notları:

Okur-yazar topluluğumuzun bu yılki ilk kitabı Emile Ajar’ın Onca Yoksulluk Varken romanıydı.
Saat 15.15’te başlayan toplantıda romanın üzerinden birçok konuyu tartıştık.

Ahlak göreceli midir?
Olgunluk nedir ve insan nasıl olgunlaşır?
Önyargılar neden vardır? Onlardan kurtulmanın yolu yok mu?
İnsanın gelişiminde kültür ve yetiştirilişin önemi ne ölçüde etkili?

Toplantı notlarını tutmaya başlamadan önce bizim güzide baykuşlarımızdan Ömer Atmaca, kitaba esaslı bir giriş yaptı. Birçoğumuzun konuya girişi, insanın kendine güvenini tetikleyen bu Ömer Atmaca konuşmasının ardından gerçekleşti.)

Sıra geldi topluluk üyelerinden incilere:

Eren- Bence olgunlaşma kültür etkileşiminden ziyade yaşadıklarımızın sonucudur.

İlke- Bence Momo olgunlaşmaya kendisi karar veriyor.

Burcu- Zaman olgunlaştırır. Bir şeyin olması için zaman gerekir. Mutluluk da olgunlaştırır.
Gökhan- Acı insanları olgunlaştırıyorsa ne yapmalıyız? Kendi çocuklarımıza acı çektirip ailemizi parçalayıp, onun olgunlaşmasını mı sağlayacağız? Olgunlaşmak için acı şart olmamalı.
Sedat- Bence sorumluluk yüklemek de çocuk için bir çeşit acı olarak görülebilir.

Merve- Sorumluluk verirsek olgunlaşma sağlanabilir.
Kağan- Sorumluluk da önemli de tecrübe de önemli.
Gökçe- Olgunluk düşünmekle alakalıdır bence.

Tuğba Hoca- Olgun insan kendine sorumluluk verir.

Erkut- Momo sorumluluklarını kendi kendine yükleniyor.Madam Rosa ya bakmak gibi…Madam Rosa için Momo diğerlerinden daha farklıdır. Bu farklılık nerden kaynaklanır?

(Sanırım bu konuşmadan hemen sonra dalmış olmalıyım ki not almayı bırakmış ve dinlemeye başlamışım)
Kemal- Momo köpeği kendiyle özdeşleştirerek onun mutlu olması için ondan vazgeçiyor.
(Ve yine nerden geldiğini anlayamadığım olgunluk konusu çıkageliyor. Bir cevap verilmeli artık)

Tuğba Hoca- Okumak insanı olgunlaştırır, diyerek artık olgunlaşma konusuna bir nokta koyuyor. Yaşasın! :)

Yeni bir soru sorulmalıydı artık!

Tuğba Hoca- Momo’yu gerçekten tanısaydınız onun için daha çok üzülür müydünüz? Yoksa Momo’nun bir roman kahramanı olması yeter mi onu anlamanız için?

İrem- Ben Momo’yu tanısaydım onun dünyasına bu denli nasıl girebilirdim ki?O bir roman kahramanı olduğu için onu bu denli anlayabiliyorum zaten. Hangimiz hangimizi roman kahramanları kadar açık edebiliyoruz? Ben onu gerçekten tanısam onun hakkında bu kadar çok şey bilemezdim…

Metinler kim tarafından yazılırsa yazılsın metne anlamını veren benim. (Akşit Göktürk’ü andık tabii.)

Nokta konulmasına rağmen hala kapıyı çalan bir olgunluk konusu nedeniyle Tuğba Hocamın şu yorumu geliyor:

Sosyal bilimler tek tip tanımlara yaslanmazlar. Sosyal bilimler rengârenktir. Bu yüzden ahlakı, olgunluğu ya da başka bir kavramı tek bir tanıma indirgeyemeyiz. Rahat olun. Bir yere varmak zorunluluğunuz yok.
Korkmak için bir neden gerekmez. Korkmak için korkarız belki de. (Kemal’den bir kitap alıntısı.)
Kemal-Kitabı bitirdiğimde korkuya karşı ön yargımı kırdım. Artık, bazen gerektiği yerde gerektiği kadar bazense canım ne kadar isterse o kadar korkuyorum.
İlk toplantısında coşmuş bir topluluk olarak, ilk buluşmanın nasıl olduğu konusunda konuştuk.

Günün verdiği yorgunluk ama yeni şeyler öğrenmenin ve düşünmenin verdiği ‘olgunluk’la evlerimize dağıldık

Not: Tuhaf bir şey oldu. Bir an önce okuldan çıkmamız yönünde hiçbir baskıya uğramadık. Güner Dayı’nın sesi çıkmadı. Bu bile başlı başına bir huzurdu…
Not: Yukarıda yazdıklarıımız adı üstünde, yalnızca not. Neler kaçırdığınızı asla bilemeyeceksiniz :) Şşşşşt. :) Her şey de uluorta söylenmez ki!

Anlık Yazılar 1/Çekiç Yöntemi

2010-12-03T23:47:00.007+02:00

"Çekiç yöntemi" sözcüklerle ritim yaratmayı kapsar. Örneğin sokak sözcüğünün son hecesini başa alırsınız ve yeni bir sözcük elde edersiniz; yeni sözcüğünüzün son hecesinden yeni bir sözcük yazarsınız ve böylece devam eder. Bir süre sonra sözcük türetmeyi bırakırsınız ve elinizdekilerle bir tümceye ya da tümcelere ulaşmaya çalışırsınız.
Örnek: sokak akar arsız sızlarken içim.

Çekiç yöntemi ne işe yarar? Yanıt çok açık: Sözcükler arası sessel uyum konusunda duyarlık kazanmamızı sağlar. Kurgu metinlerinde konu, kahraman, mekan ve zamanın yanı sıra sözcükler arası sessel uyum da çok önemlidir. Hatta metni biz okurlara okutan bu uyumdur. Aklımıza geldiği gibi yazmak yerine sözcüklerin sessel bakımdan birbirini tamamladığı metinler yazabiliriz.

Bugün seçtiğimiz sözcük MEYDAN dı.
Sokak örneğinde olduğu gibi sözcükler üretildi.
İkinci aşamada, türetilen sözcükler arasından seçim yapıldı ve birkaç sözcük (ad, adıl, belirteç,eylem,önad, edat ya da bağlaç) eklenerek bir tümceye/tümcelere ulaşıldı.
Elde metinlerden bazılarını okumak ister misiniz?

Harun Cüceloğlu

Meydan anıta taptı saflığından

Anıt taptı kalabalığa tuhaflığından.

Kemal Özdemir

Meydanlar Danimarka'da karanlık. Karamsar sarımsaklar saklandı sokaklara. Arsız adam damsız sızıntıdan anında damladı. Yakaladı bütün sarımsakları...

Gözde Baydar

meydanlar anı arar arsız,

ıssız ve seslenir sesizliğine ..

Meydan nazik bir ikram,

onurlu, uzman bir martı artık...

Mert Tarhan

Karanlıkta sisli bir meydan

Ankara'yı andırıyor inceden

Bütün raslantılar toplanmış bir yerde;

Ankara, sen, ıslak bir şehir ve bir başka vakitte..

Yeni şeyler okuyun, yeni şeyler yazın...Haftaya görüşmek üzere...
Sevgiler....
Not: Bu hafta çikolatayı Mert Tarhan kamıştır.

Gökhan Yarar

26 Kasım 2010 Cuma: Bugün Neler Oldu?/ Toplumsal Uzlaşma

2010-11-26T23:07:00.003+02:00

Selamlar,

Eğlenceli, üretken, yenilikçi ve sürprizli bir Sahaf cuması yaşadık.

Eğlenceli oluşumuzun nedenini açıklayamayacağım; bunun bir nedeni yok. Biz birlikteyken hep böyleyiz.

Üretkendik:

Eli boş gelen olmadı. (Harun hariç! Bundan sonra böyle; yazanı da yazmayanı da ifşa ediyorum. Yaşasın kötülük.)

"Toplumsal uzlaşma" ana ekseninde yazılan kısa düşünce yazıları okundu, eleştirildi.

Günden arta kalan dersler şunlardı:

1- Yazılarımızda kimseleri incitmemeye özen göstermeliyiz. ( Bir grubu, bir ırkı, bir cinsiyeti vs.)

2- Mutlaka yazıya bir sonuç tümcesi eklemeliyiz.

3- Türkçe sözcükler dururken yabancı sözcükleri kullanmamalıyız.

4- Bir yazıda daldan dala atlamanın da bir kuralı vardır; savruk olmamalıyız.

5- Yazım yanlışlarına asla göz yummamalıyız.

Yenilikçiydik:

Aşağıdaki yeni kararları aldık. (Ömer biraz tereddüt yaşadı ama sonunda o da ikna oldu. Bay Sağlamcı, ne olacak! )

1- Artık ödev yazıları yerine yayımlanabilir ölçekte yazılar kurgulayacağız.

2- Yazıları hazırlıksız olarak cuma günleri birlikte yazacağız. Böylece daha çok yazma tekniği öğreneceğiz.

3- Derginin sayısını artırmayı deneyeceğiz.

Sürprizliydik:

Sahaf'ın kıdemli yazarları ve bir elin parmağı sayıdaki şairlerinden biri (Didem ve Aslı) birden kapıyı tıklatıp içeri girdiler. Bir saat kadar kendi rüzgarlarını estirdiler. Ne güzellerdi yine... Aslında onların uğraması sürpriz değil;onlarla okulda hala birlikteyiz. 12. sınıfta olduklarından dershanelere koşturuyor, bize sürekli biçimde eşlik edemiyor ama yazmaktan, okumaktan hız kesmiyorlar.

Asıl sürprizi Mert Tarhan yaptı... Mert, 2008- 2009 mezunlarımızdan bir Sahaf yazarımızdır. Gazi Üniversitesi Elektrik- Elektronik Mühendisliği öğrencisi. Yeni Sahaf tayfasıyla tanışmaya geldi. Daha da güzel olan, cuma günleri elinden geldiğince bize katılacağını söyledi. İşte böyle. Sahaf ardında bir geçmiş yaratacak kadar olgunlaştı; geçmişle bugünü kaynaştıracak kadar da canlı, içten kaldı. Hoş geldin Mert. Ne iyi ettin de geldin!

Gelgelelim bugünkü yazılara...

İnsanlar ayrılıklarından, başkalıklarından söz edip dururlar. Oysa uzlaşabiliriz. Bu hafta "toplumsal uzlaşma" üzerine yazılar yazıldı. Farklı olana katlanamayışımıza, benimsemediğimiz insan ya da düşüncelere ilişkindi tüm yazılanlar...

İşte bu kısacık yazılardan bazıları...

Yaprak Ece Toktaş:

"Bir yere varma umudu vardır ya da bir yerden uzaklaşıp kurtulma isteği... Ama bilinmez ki bir yerden giden insan aslında bir yere geliyor demektir."

Mikail Işık

FARK

İnsanlar her an birbirinden biraz daha farklılaşıyor. Bunun nedeni kültür,egitim ve yaşam biçimi farklılığıdır. Bu farklılık toplumsal kutuplaşma olarak degerlendiriliyor. Bence toplumsal kutuplaşma yoktur. Sadece düşünce farklılığı vardır.

Her çelişen düşünce toplum arasında ayrışmaya neden olur... İnsanlar aslında toplumsal kutuplaşmanın ne olduğunu bile bilmiyordur da yalnızca birilerinin yalan yanlış söylediklerine inanıyordur. Kutuplaşmalar, insanlar arasında tartışmaya ve sonra şiddete dönüşebilir. şŞddetin çözüm degil daha fazla sorun yaratacağı düşünülmüyor. Halbuki uyum ne güzel şey. Ne demişler:ÜZÜM ÜZÜME BAKA BAKA KARARIR.

Erkut Özkan

HİÇ FARK ETTİNİZ Mİ?

Günümüzde bizi birbirimizden ayıran ön yargılar hüküm sürüyor. Bunun örneklerini günlük yaşantımızda görüyoruz. İnsanları sokakta yürürken ya da otobüste giderken kendi kafamızda suçlayıp, yargılayıp, infaz ediyoruz ve bizler bunu bir kolyeye, karşımızdakinin makyajına, saç stiline ya da kıyafetlerine göre yapıyoruz. Bir bakışta hayattan sildiğimiz o kişilerin de tıpkı bizler gibi konuşabildiğini unutuyoruz. Belki de suçlayıp, yargıladığımız kişilerle önce konuşmayı denesek, onlarında bizden çok farlı olmadığını görürüz Diyelim otobüste yanınızda oturan bir genci başındaki giyiminden dolayı suçladınız, yargıladınız ve dışladınız. Peki, hiç fark ettiniz mi belki de onunla aynı okulda aynı sınıfta okuyorsunuz. Aynı derslerden aynı sınavlara giriyorsunuzdur. Aynı konularda zorluk çekiyorsunuzdur. Aynı kitapları okuyup aynı müzikleri dinliyorsunuz. Aileleriniz aynı sıkıntıları çekiyor. Belki de aynı hedeflere sahipsiniz. Ama size bu kadar benzeyen birini daha hiç tanımadan silip atıyorsunuz. Önyargılarınızı yıkıp basit bir merhabayla konuşmaya başlasaydınız, birbirinize ne kadar yakın olduğunuzu görürdünüz.

Gözde Baydar

UNUTSAK NE OLUR?

Unutsak ne olur?Kadın kadınlığını erkek ise erkekliğini unutsa ne olur? Bu satırlar okunduğunda elbette akıllardan ‘‘olur mu öyle şey insan benliğini unutur mu?’’ sorusu geçer.Ama unutsaydık şayet; yalnızca roller karışmakla kalmaz karmaşa doğardı. İnsan artık hiçbir tarafı benimsemeyip sadece ruh ve mantığı ile baş başa kaldığında bir kişiyi oluştururdu. ‘’Kadın ve erkek’’ fark etmeden! Yıllardır tartışılan kadın erkek tartışmasının tümüyle kendilerini unutarak çözüleceğine inanılıyor. Şimdi ise durum Nietzsche’nin de söylediği gibi ‘’doğru melodiye doğru dans’’uygulayan kadın ve erkeğin aynı sahnede dans ettiği göz ardı edilerek

O sahnenin adı, hayat…

Bu sahnede oynanan her dansta aslında aynı duyguların anlatılabildiği ,aynı sözlerin söylendiği ve aynı düşüncelere sahip olan kadın ve erkek yıllar önce ikiye ayrılmıştır. Oysaki insan cinsiyet fark etmeden aynı yaşayabilir! Christine de Pizon’un da söylediği gibi ‘’Bir kişinin ne yüceliği ne de sadeliği cinsiyete göre belirlenmiş bedeninde yatar; bunlar, kavranış ve erdemde, kusursuzlukta yatar.’’

Kadın ve erkek olduğumuzu unutsak bile insan olduğumuzu unutmadan…

Kemal Özdemir

"Düşünüyorum öyleyse varım sözünden hareketle varlığın ancak düşünceyle devam edeceğini söyleyebiliriz. Her farklı düşünce varlığa biraz daha anlam katar ve her düşünce bir başka düşünceyi doğurarak varlığın devamlılığını sağlar. Peki ya durum böyleyken kimsenin düşüncesine açık olmayan, at gözlüğü takmış, dünyaya tek bir pencereden bakan insanlara ne demeli?

Bir Yozgatlı ile bir Diyarbakırlı yaşadıkları yerler, savundukları düşünceler yüzünden birbirine giriyor veya bir Müslüman bir başka Müslüman’ı hatalı olduğu halde koruyor kolluyorsa burada bir düşünce yanlışı var demektir. İnsan insana “benim gibi düşünüyor” diye değil “düşünüyor” diye saygı duymalıdır."

Sedat Dilmaç

"DR ve TR farklı zaman ve mekanlarda farklı sıfatlar altındaki cisimler. Türkiye’de hayat çizgileri kütüphane rafları gibi keskin ve farklı olmasına rağmen mesela Rusya’da kapak kapağa yaşayabilirler. Oysa onların mekanlara göre değişken bu kimliklerinin tek sebebi insanın milliyetçiliği her alana taşımasıdır.

*DR=Dünya Romanları TR=Türk Romanları

Not: DR ve TR RAAL okul kütüphanesinin katalog kullanımlarından ikisidir. "

Dilara İboş

MUTLAK SIFIR

Beyaz ile siyahtır zıtlık dediğimiz uyum.Onlarda bile ahenk ararız.Onları başka renklerle görmeye katlanamayız.İyi ve kötü gibidirler.Doğrusu kime göre iyi,kime göre kötü?Kötünün olmadığı bir zamanda iyiyi nasıl tanımlarız?Diğerleriyle mi yoksa kendimizle mi kıyaslarız?Biri olmadan ötekini tanımlayabilir miyiz?İçi boş bir çerçeve ya da çerçevesiz bir resim düşünün.Siz resmi çerçevesiz görmeye alışmışsanız,kenarlarında gül ağacından oymalı,yaldız işlemeli şeritler yabancı gelecektir.Siz tam alıştım derken diğerleri,çerçeveyi resme yakıştırmayanlar,sizi yadırgayıp dışlamazlar mı?Eğer çoğunluk onlardaysa baştan mağlupsunuz demektir.En başta onlarla birlikte olmak istersiniz ama gözünüz alışmıştır bir kere.Hem çerçevede boş durmaya razı olmaz.Peki resim?Onun kendini koruyacak bir arkadaşa hiç mi ihtiyacı yoktur?Böyle düşünürken anlarsınız ki siz böyle mutlusunuzdur.Artık çerçeve de resim de boş durmaz gözünüzde.Tek başınıza da olsanız uyumu bulmuşsunuzdur bir kere.Biri için diğeri olduğunu fark etmekte gecikmediyseniz şanslısınız demektir.Çerçeveyle resmin,iyiyle kötünün,siyahla beyazın ama acı ama tatlı sohbetleriyle geçireceğiniz bir ömür bekler sizi.“Gelecek gelecek ise, daima beklenmediktir.”* ve bir gün ateşin suya kafa tuttuğunu ve suyun bu sefer ona karşılık vermediğini anlarsanız kaybetmişsiniz demektir.

*:Umberto Eco-Carriere-“Kitaplardan Kurtulabileceğinizi Sanmayın”sf.49"

İbrahim Sevimli

KARŞITLIĞIN UYUMU

Her şeyin birbirinden ayrılamayan iki karşıt kutbu vardır. Eylemsizliğin, eylemi; sevginin, nefreti; savunmanın, saldırıyı içinde barındırması gibi. Herakleitos dünyanın sürekli zıtlıklar barındırdığını şu sözleriyle ifade eder: "Hiç hasta olmamışsak, sağlıklı olmanın ne anlama geldiğini bilemezdik. Hiç aç kalmamışsak, tok olmanın nasıl bir mutluluk verdiğini bilemezdik. Hiç savaş olmamış olsa, barışın değerini kavrayamaz, hiç kış olmasa bahar geldiğini anlayamazdık.

Evrenin içinde bulundurduğu zıtlıklar sürekli bir uyum içerisindedir ve bu oluşumlar, karşıtı olmadan açıklanamazlar. Peki bu uyum insanlarıda içinde barındırır mı ? İnsanlar özgür iradeleri sayesinde farklı düşüncelere sahip olurlar. Çoğu bu düşünce ayrılığını kabullenemez ve herkesin kendisi gibi düşünmesini ister. Demek ki insan evrenin diyalektik işleyişini henüz kavrayamamıştır. Kavrayana kadar da birbiriyle uyum içinde yaşamayı öğrenemez."

Gökhan Yarar

"Gecenin bir vakti davul sesiyle uykuları bölünen insanlar ve gündüz iftardan önce karşılarında yemek yenilip, küçümsenen insanlar. Neden birbirlerini dışlayarak yaşamayı seçmişler? Bütün bu insanlar için yaşadığımız yeri ikiye ayırmak ya da aramıza duvarlar örmeye gerek yok. Birbirimizin düşüncesine saygı duysak yeter."

Son Söz: Bana hızla gönderemedikleri için yazısını yayımlayamadıklarım var. Öyle ya da böyle bence bu haftanın birincisi Sedat Dilmaç'tır. Tebrikler Sedat! Sana bir çikolata borcumuz olsun.

Herkese bol okumalı bir hafta sonu diliyorum. Sevgiler.

2010-2011 OKUR- YAZAR TOPLULUĞU OKUMA TAKVİMİ BELİRLENDİ

2010-11-13T19:58:00.017+02:00

Beklenen liste sonunda oluşturuldu sevgili Okur- Yazar Topluluğu üyeleri...

2010- 2011 Okur-Yazar Topluluğu Buluşmaları için oluşturulan okuma takvimi aşağıdaki gibidir:

Kitap Adı Yazar Adı Buluşma Tarihi ve Saati

30 Kasım 2010 Salı 15:15 Onca Yoksulluk Varken Emile Ajar
28 Aralık 2010 Salı 15:15 Homo Faber Max Frisch
17 Ocak 2010 Salı 15:15 Gece Bilge Karasu
22 Şubat 2010 Salı 15:15 Minima Moralia Theodor Adorno
29 Mart 2010 Salı 15:15 Kitaplardan Kurtulabileceğinizi Sanmayın U.Eco-J. C. Carriere

26 Nisan 2010 Salı 15:15 Uyuyan Adam George Perec
24 Mayıs 2010 Salı 15:15 Sessiz Ev Orhan Pamuk
07 Haziran 2010 Salı 15:15 Aylak Adam Yusuf Atılgan

Olası ertelemeler, öne çekmeler bildirilecektir.

Not1: Okuma takvimi, 12 Kasım 2010 Cuma günü topluluk üyelerine matbu biçimde dağıtılmıştır. Gelen şikayet telefonlarından yola çıkarak söylenebilir ki listede yer alan kitaplar Ankara'daki kitapçılarda aynı gün tüketilmiştir. Esefle bildiririz.
Size önerimiz kitapları internetten satın alın ya da sık aralıklarla kitapçılara uğrayıp listedeki kitapları getirtmeleri doğrultusunda onlara "manevi" baskı uygulayın. ( Delirtin onları! ) Neden mi? Dikkat ederseniz listedeki ilk buluşmaya bugün itibariyle yalnızca 17 gün kaldı.
Yani marifet kitapları okumakta değil önce onları bulmakta. Hadi, size kolay gelsin.
Not2: Bu liste, başka amaçlar için de kullanılabilir. Sevgili blog okurları bu kitapları kafalarına göre bir takvimle okuyabilirler.
Not3: Liste oluşturma sürecine emeği geçen sayın Kopan'a, sayın Türkgeldi'ye, sayın Sökmen'e, sayın Uçan'a ve sayın Özdemir'e teşekkürü bir borç bilirim.

Diyalog Yazma Etkinliği : İki Kişinin Bir Planı Var

2010-11-12T22:08:00.005+02:00

12 Kasım 2010 Cuma günü gerçekleşen yazı çalışmalarından en beğenilenini buraya aktarıyorum. (Yazının sahibi son dakikada çikolatayı kaptı.)

Ve karşınızda....

GÖKHAN YARAR'IN DİYALOG METNİ

( I )

- Çocuklar, ben markete kadar gidiyorum. Yaramazlık yapmayın.

- Tamam anne.

- Derya! Kardeşine mukayyet ol. Sakın balkona çıkmayın, düşersiniz…

- Peki, anne.

- Ben yarım saate kadar gelirim. Mert’in yanında dur. Etrafı dağıtmayın.

- Tamam, dağıtmayız anne.

- Kızım bir ocağı kontrol et; ben ayakkabılarımı giydim. Kapatmış mıyım iyice?

- Evet, anne hepsi kapalı.

- Tamam, kızım hadi geleceğim ben.

II

- Abla, annem gitti mi?

- Gitti. Gitti de… Bir dakika… Sen yine bir işler mi karıştırıyorsun?

- Şey... Abla sana bir şey söyleyeceğim.

- Ne yaptın yine?

- Abla, Annem bu sefer beni kesin öldürecek.

- Söylesene Mert, n'aptın?

- Ama anneme söyleme n'olur.

- Tamam söylemem. Hadi anlat.

- Hani annemin en sevdiği beyaz pantolonu vardı ya...

- N'olmuş ona?

- Balkondan aşağı düştü.

- Ne? Annem onu daha yeni yıkayıp asmıştı. Nasıl düşürdün?

- Ben ipteki mandalları alacaktım, o pantolonu tutan mandalı almışım.
-...
- Kızma bana! Şimdi bu olayı nasıl hallederiz sen onu düşün.

- Annem delirecek. Hadi aşağı inelim de alalım pantolonu.

( III )

- Dur! Kapatma kapıyı, anahtarı almadım!

-Geç kaldın, kapandı bile.

- Mert nasıl da dikkatsizsin! Şimdi de kapıda kaldık. Süper.

- Neyse Abla. Önce şu pantolonu alalım.

- Sonra da Ayşe Teyzelere gideriz. Onlarda yedek ev anahtarımız vardı.

-Tamam.

- Mert şu pantolona bak! Bu leke nasıl çıkacak şimdi?

- Ben nereden bileyim? Ama çabuk olalım annem her an gelebilir.

( IV )

- Zile bas! Ayşe teyzenin evde olması lazım.

- Uzanamıyorum sen bas.

- Tut o zaman şu pantolonu.

Ding dong…

( V )

- Derya, Mert! Hoş geldiniz.

- Hoş bulduk Ayşe Teyze

- Çocuklar hani Gülten Hanım yok mu?

- Annem markete gitti. Biz de kapıda kaldık.

- Mert o elindeki şey ne? Aman Tanrım bu leke nasıl çıkar!

-!!??

- Sakin olun çocuklar. Korkmayın ben şimdi bunu Ace otomatla yıkarım eskisinden beyaz olur

- Oooo Ayşe Teyze, süpersin.

- Ayşe Teyze kaç dakikada yıkanır bu pantolon?

- Mertciğim ben hemen kısa programda çalıştırırım, pantolonunuz on dakikada hazır olur.

- Annem gelmeden yetişiriz o zaman.

- Anneme söylemezsin değil mi?

- Peki, söylemem. Bu bizim aramızda küçük bir sır olarak kalsın

- Teşekkürler Ayşe Teyze.

- Bunu da atlattık.

Gökhan Yarar Kimdir?
Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi 11. Sınıf ( Fen) öğrencisidir. Aşağıdaki şahsın ta kendisidir.

Sahaf Yazarlarının Olağan Cuma Günlerinde, Örneğin Yarın, Neler Olabilir?

2010-11-11T23:21:00.005+02:00

Kapanış töreninden sonra boşalan okul, saat 15.20 sularında yeniden hareketlenmeye başlar. Bu hareketlenme aşağı yukarı 20 kişinin çıkardığı bir patırtıyla kendini gösterir. Bazı çalışkan sorumluluk sahibi Sahaf yazarları çoktan yazılarını çoğaltmışlardır; onlar derhal kütüphanedeki yerlerini alırlar. Bu sırada ben kendime öğretmenler odasındaki soğumaya yüz tutmuş devasa çay makinesinden bir bardak kahve suyu elde etmeye çalışırım. Kütüphaneye geldiğimde üç beş zevatın eksik olduğunu görürüm. Eksik kişiler beklenmeksizin yazılanların okunmasına başlanılır. Bu beklemeyişin nedeni çok açıktır: Zaman dardır ve saat 17.00'den sonra Güner Dayı /Abi/Amca bizi okuldan çıkmamız yönünde sürekli uyarır, bazen onun bu uyarıları bizi deli eder. (Aslında bazen değil hep deli eder.) Gecikenlerin ortak gecikme nedenleri yazılarını kırtasiyede çoğaltmaya gitmiş olmalarıdır. Bu davranışları hep eleştirilir ama bundan asla vazgeçmeyen sevgili arkadaşlarımız vardır. Alıştık artık, diyelim. Seviyoruz onları.
Katılımcı sayısının yüksek oluşu ve zamanın yetmezliği yazıların evde yazılmasına neden olur. Bu yüzden cuma günleri biz hep yazdıklarımızı okuruz. Yazılar her katılımcının okumasını sağlayacak biçimde dağıtılır. Herkes eline bir kalem alıp yazılar üzerine değerlendirmelerini, eleştirilerini not alır. Yazıların okunmasının ardından işte bu notlar birer birer masaya yatırılır. Yazıcının kendini savunmaya hakkı yoktur; çünkü o yazıyı çoktan yazmıştır ve son noktayı koymuş kabul edilir.
Ekim ayından bu yana ne tür yazı sorumlulukları verildi diye düşünürsek şu başlıklar ortaya çıkıyor:
1- "Diş fırçası"na yeni bir bakış açısı getiren üç paragraflık bir düşünce yazısı ya da kısa bir kurgu.
2- İçinde bir alıntı olan (bu alıntının dipnot olarak verildiği) üç tümcelik bir yazı.
3- Diyalog yazımı: İki kişinin çok kısa bir zaman içinde bir plan yapma zorunluğu doğmuştur fakat bu kişler pek de iyi anlaşamazlar.
İlk iki hafta ne yapmışız hatırlamıyorum. Demek ki bir yere yazmayınca böyle unutulup gidiyor her şey. Yarın öğrenir, ilk iki hafta yaptıklarımızı da not düşerim.
Yarın ne mi olacak? Bayram tatili filan denilmeksizin Sahaf yazarları yüksek olasılıkla tam kadro kütüphanede olacaklar ve üçüncü başlıkta yer alan diyalog yazılarını okuyacaklar. Diyalog çalışmaları hep şaşırtıcı ve eğlenceli olur. Bu kez de eminim kahkaha sesleri okulu inletecektir. En eğlenceli ve şaşırtıcı olanları bloga aktarmayı düşünüyoruz.
Güner Dayı/Abi/Amca'nın ısrarcı tutumuna yenik düşüp okuldan ayrılırken neler olur? Söz koridorlara, merdivenlere uzar. Bahçeye çıkıldığında artık son okunan kitaplar, dergiler konuşulur. Sessizce evlere dağılınır. Bir sonraki cumaya dek yeni deneyimlere yeni öğrenmelere yelken açılır.
Şimdilik Sahaf'tan bu kadar. Sevgiler...

Okur- Yazar Topluluğu Kayıtları Başlamıştır.

2010-10-19T23:25:00.000+03:00

Merhabalar,
Yine bir duyuruyla karşınızdayız. Bu duyurunun yerini bulması için  öncelikle okur- yazar topluluğunun ne olduğunu açıklamak gerekir. Bu topluluk için "Sahaf'ın kaynağıdır," diyebiliriz. Dört yıl öncesinde okulumuzda kurulan topluluğun temelde üç amacı vardı:
1- Kütüphane kurmak
2- Okuma grupları (okur- yazar topluluğu buluşmaları) oluşturmak
3- Edebiyat dergisi çıkarmak
Birinci ve üçüncü sırada yer alan amaçlara ulaştık. Okulumuzdaki  öğrenci ve öğretmenlerin kolaylıkla girip çıkabildiği, yeni kitaplarla ve dergilerle kendini sürekli yenileyen güzel bir kütüphanemiz var. Sahaf dergisi ise Aralık sayısına hazırlanıyor, onunla ilgili detayları zaten bu blogda yeterince sizlere aktarıyoruz.
İkinci amacımız olan okuma grupları daha doğrusu "okur-yazar topluluğu buluşmaları" önceki yıllarda düzenli olmayan aralıklarla gerçekleştirilmişti. Unutulmaz buluşmalarımızdan bazıları Aylak Adam, Oblomov, Cehenneme Övgü üzerine düzenlenmişti.
Bu yıl istiyoruz ki ikinci  amacımız olan "okur-yazar topluluğu buluşmaları"  da bir takvime ve bir dizgeye bağlansın.
Kontenjanımız 20 kişilik olacak biçimde İKİ HAFTADA BİR ve AYDA BİR olmak üzere okuma oturumları düzenleyeceğiz. İki haftada bir öykü ya da şiir; ayda bir kitap okuyup düşüncelerimizi eleştirel biçimde söze dökeceğiz. Birlikte düşünmenin, farklı düşünmenin, yaratıcı düşünmenin, nitelikli düşünmenin ayırdına varacağız. Kitap okumalarımızda mutlaka bir kavramın desteğini alacak yani "kavram odaklı kitap okuma etkinliği" gerçekleştireceğiz.
Kuşkusuz herkesin kendine özgü bir okuma ritmi ve okuma niteliği vardır. "Eleştirel okuma" okuma eyleminin üst düzeyde işletildiği bir okuma düzeyidir. Eleştirel okur,  okuduğu yapıtı çoklu bakış açılarıyla yeniden üreten kişidir. Okur- yazar topluluğu Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi öğrencilerinden bir "eleştirel okur" grubu oluşturmak istiyor.
Okur- yazar topluluğuna üye olmak isteyenler 26 Ekim 2010 Çarşamba gününe dek kayıt yaptırabilirler. Bu tarihten sonra kayıt alınmayacaktır.
Not: Kayıt yaptıran öğrencilerle 1 Kasım 2010 Pazartesi günü saat 12.00'de 5. katta okul kütüphanesinde toplanılacak ve topluluğa katılacak öğrencilere okuma takvimi dağıtılacaktır.
Kayıt için:
İlgili öğretmen: Tuğba Çelik Özer
İlgili Öğrenciler: Tankut Özkan 11- FEN C / Ömer Atmaca 11 FEN-C

Sahaf Yeni Yazarlarını Buldu...

2010-10-08T23:33:00.001+03:00

Evet. İlanda belirtildiği gibi 8 Ekim 2010 başvurular için son gündü. Fotoğrafta gördüğünüz bazı kıdemli Sahaf yazarlarının ( soldan sağa Aslı, Tankut, Ömer, Didem) arasına kimlerin katılacağı da aşağı yukarı belli oldu. Bugün aslında ikinci haftamızdı. Geçen hafta koşarcasına kayıt yaptıranlarla bir tanışma gerçekleştirilmiş hatta yeni üyelere "düğme" üzerine yazılmış bir kısa yazı yazma sorumluluğu verilmişti. Bugün yazı sorumluluklarından bir bölümü kütüphanede birlikte okundu, değerlendirildi. Yazıların ancak bir bölümünün okunmasının iki nedeni katılımın çok yüksek zamanın ise yetmez oluşuydu. Geçen yılki üye sayımızı üçe katladık desem, ne dersiniz? Bu beklenmedik ilgi mutluluk verici olsa da öncelikli olarak bir yer ardından da zaman sorunumuzun bulunduğu bir gerçek! Sahaf sorunları sevmiyor, hemen çözüm istiyor...
Çalışmaya bu yıl epeyce erken başladık. Haftaya ikinci yazı sorumluluklarıyla Sahaf yazarları hızla ama özenle yetişmeye devam edecek, meraklanmayınız.
Sevgili Sahaf yazarları! Dördüncü sayı için madem kolları sıvadık bol bol okuyup bol bol yazmaya devam. Size bu hafta Borges'tan, Oğuz Atay'dan ya da Füreyya'dan söz etmiş miydim? Etmediysem de şimdi söylüyorum. Mesela onlardan devam edebilirsiniz okumalarınıza. Sevgiler...

SAHAF YENİ YAZARLARINI BEKLİYOR

2010-09-24T19:41:00.002+03:00

Yaz aylarının rehaveti sona erdi ve nihayet sonbahar geldi. Okul açıldı ve Sahaf'ın yeni sayısının nasıl olacağı konusunda meraklanmalar başladı bile... Hızlı bir giriş yaptık diyelim: Bugün okul çıkışı Tankut, Ömer ve ben oturup konuştuk. Sizlere sunmak üzere bir ilan hazırlamaya karar verdik. Hafta sonu hazırlanacak olan ilanlar, pazartesi günü itibariyle okulun tüm katlarına asılacak.
İlanıın başlığı şu :
SAHAF YENİ YAZARLARINI BEKLİYOR.
Yeni Sahaf yazarları! Sizi tanımıyoruz; ama çok da merak ediyoruz. Sahaf'ın yeni yolculuğuna beraber başlayacağız ve kim bilir bu yolculukta ne hoş deneyimler yaşayacağız.
Sözün kısası her yıl cuma günleri okul çıkışında sürdürdüğümüz "Yazma Atelyesi" başlıyor.
Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi öğrencileri!
Bu eşsiz deneyime, sürece ortak olmak; edebiyatın deb-i derya iklimine batıp çıkmak isterseniz bize ulaşın. 11- FEN C öğrencilerinden Tankut Özkan ve Ömer Atmaca size destek olmaya ve tüm sorularınıza yanıt vermeye hazır ve nazırlar.
Bize katılmak isterseniz yapmanız gereken çok basit: Özgeçmişinizi yazdığınız metnin sonuna en sevdiğiniz kitapları not edin ve metninizi bize sunarak başvurunuzu yapmış olun. 8 Ekim'e dek zamanınız var.
Not: Özgeçmişlerinizi Tankut'a, Ömer'e ve bana Tuğba Çelik Özer'e verebilirsiniz.
Müstakbel Sahaf yazarlarına en içten sevgiler. Şimdilik hoşça kalınız.

17 Ağustos Buluşmasından Notlar

2010-08-18T04:29:00.006+03:00

17 Ağustos 2010 günü saat 15.00'te Kanguru Kültür Merkezi'nde Sahaf için buluştuk. Aylar önce planlanan buluşmamız heyecan verici, sürprizli, umulanın çok üzerinde bir katılımla ve oldukça verimli geçti. "Gitmek, taşınmak, yer değiştirmek" izlekleri üzerinde yürüyen ya da bu izlekleri teğet geçen yeni öyküler yazılıp gelinmişti. Öyküler her zamanki gibi "gönüllülük esası"nca sırayla okundu.

Kemal, Harun ve Ceren ilk öykülerini bu buluşmada bize aktardılar ve başlangıç olarak üçü de başarılı bulundular. Kemal'in 6 sayfalık uzun 17 SDK 06'sını , Harun'un etkileyici düş gücünü sergilediği Hag'ını, Ceren'in tüm içtenliğiyle yazıp bizi popülist edebiyatı yerden yere vurdurmaya kışkırtan Bir Hayali Yaşamak'ını dinledik/okuduk. Zamanla pürüzler ortadan kalkacaktır ve üç yazar adayı da yazının bitip tükenmeyen "gelişebilirlik"ine "yeniden düzenlenebilirlik"ine ayak uydurup kendi özgün biçemlerini oluşturmaya çalışacaklardır.

Tankut tek hücreliden çok hücreliye dönüşmeye karar veren bir topluluğu (Gitmek Zamanıdır Dostlar) Ömer ise ilden ile dolaşan bir hikaye avcısını (Kör Kelebek) anlattılar. Bu iki isme dikkat! Tankut ve Ömer bu yıl Sahaf' dergisinin başını çekecek gibi görünüyorlar. Gelelim "eski"lerimize... Ozan "Taşındık ve Yandık" adlı tek sayfalık öyküsüyle yine kestirmeden edebiyat yapmayı başarmış. Kendisine "Bravo!" dedik. Didem, Adım Koleksiyonu ile "ima"nın öyküde nasıl incelikle kullanılabildiğini gösterdi ve Aydın Afacan'dan bir aferin aldı. Batı, Ev adlı öyküsünde başarılı kocasının gölgesinde kalmış bir kadının biriktirdiklerini masaya yatırmış. Derdi olan edebiyatı seviyoruz biz...Özeren (Deniz'ler çok bizde, bu yüzden o bizim Özeren'imiz.) Dönme Dolap'ta otistik bir çocuğun annesini anlattı. Derdi olan edebiyatı seviyoruz demiş miydik? Hem şairlikte hem yazarlıkta gözü olan Aslı, yaptı yapacağını ve Kedi Gözü adlı öyküsünde gelin olmuş bir kızın içsel yorgunluğunu, küskünlüğünü içimize düşürdü.

Çağatay, Kutlay, Recep, Uğur ve Korhan bu seferlik dinleyici olarak kaldılar. Nedense üzerlerine gitmedik; acaba gitse miydik? Yazmasalar da aramızda bulunmaları hepimize mutluluk verdi, diye düşünüyoruz. Ne de olsa Sahaf yalnızca okuyup yazanları toplamakla kalmadı yeni dostluklar da yarattı. Biz birbirine bağlı bir topluluğuz, hatta aileyiz. Unutmadan Bero da baş köşedeydi, tüm neşesiyle, apayadınlık yüzüyle! (Yakında o da yazacak, eminiz desek? Baskı kursak üzerinde?)

Onur'u, Dengiz'i (Öteki Deniz'imiz.), Berksu'yu, Can'ı, Merve'yi ve gelemeyen herkesi gözlerimiz aradı. Umarız yaşam bizi başka bir zaman diliminde yeniden karşılaştırır.

17 Ağustos sürprizlerle doluydu demiştim yazının başında. Muğla'dan bizimle olmak için kalkıp gelen edebiyat öğretmeni Remziye Çalışkan en güzel sürprizimizdi. Bir diğer sürpriz ise mezun öğrencilerimizden Anıl İleri'nin buluşmaya gelmesiydi. Akademisyen olmayı şimdiden kafasına koymuş bir edebiyat öğrencisi olan Anıl, bizce artık bir Sahaf yazarıdır; çünkü bir yazı siparişi verdik kendisine! Sahaf'ın internet ortamında daha etkin biçimde var olabilmesini sağlamak amacıyla kolları sıvayan matematik öğretmenimiz, Sahaf 3 'teki yazısıyla bir Sahaf yazarı olarak kabul ettiğimiz Özgür Çelik de bizimleydi.

Yazının başında 17 Ağustos buluşmasının verimli geçtiğini de belirtmiştim. Bunun en önemli nedenlerinden biri Aydın Afacan'ın buluşma davetimizi kabul etmiş olmasıydı. Engin bilgisi, yazın dünyasına ilişkin deneyimleri ve içten dostluğuyla şair-yazar Aydın Afacan'ın bu buluşmanın verimliliğine en önemli katkıyı yapmış olduğunu düşünüyoruz.

Kurgu Kültür Merkezi'ne de çok teşekkürler ediyoruz. Bize son derece zarif, sakin, sessiz ve içten bir mekan sağladılar.

17 Ağustos buluşması öylesine güzel ve umut verici geçti ki bu buluşmanın devamının geleceğini düşünüyoruz. Umarız Sahaf'ın etrafında daha nice güzellikler yaşarız ve en önemlisi daha çok kitaplar okuruz, öyküler, şiirler, denemeler, makaleler vs. yazarız.

Yarınki Buluşma Yeri Belli Oldu!!!

2010-08-16T11:54:00.001+03:00

Merhabalar,

Sahaf''ın geleceğinin konuşulacağı, Sahaf yazarlarının bu buluşma için yazdıkları "gitmek" odaklı öykülerin okunup değerlendirileceği buluşmamızın yeri belli oldu. Adres şudur:

Kurgu Kültür Merkezi

Konur Sokak 13/5 Kızılay ANKARA

Her şey bir yana her biri kendi içinde rengarenk ama aynı yolda yürüyebilen ve Sahaf'ı var eden bunca güzel insanın bir araya gelmesi çok güzel! Kurgu Kültür Merkezi'nde buluşmak üzere... Sevgiler.

Sahaf Yazarlarının Dikkatine: 1 Ağustos Buluşması 17 Ağustos'a Ertelendi!

2010-07-25T22:49:00.003+03:00

Ertelemeler bize göre değil. Her şey zamanında yapılmalı, öyle değil mi? Ama ne yapmalı kul işine? Aksıyor, bozuluyor, erteleniyor, elde değil.
Yaz buluşmasına katılmak isteyen ve 1 Ağustos'ta Ankara'da bulunamayacak üyelerin sayısı düşündüğümüzden çok oldu. Bu yüzden çok daha fazla üyenin katılabileceği bir buluşmayı yaşamak için yeni bir tarih ve saat belirledik:
17 Ağustos 2010 Salı günü saat 15.00
Buluşmanın konusu ve içeriğinde bir değişiklik yapılmadı. İçerik aşağıdaki gibidir:
Konu: yer değiştirme- taşınma-uzaklaşma vs.

Tür: Kurgu (Öykü)

Gündem Maddeleri:

1- Açış ve yoklama

2-  Öykü metinlerinin birlikte eleştirilip değerlendirilmesi
(Her üyenin kendi öykü metinlerini çoğaltması gerekmektedir. En az on adet çoğaltılmalıdır.)

3- Sahaf'ın 4. sayısının  içeriğinin taslak olarak belirlenmesi

4- www. sahafdergisi.com web sitesine ilişkin iş bölümü

5- Dilek ve temenniler

Yaz günleriniz okumalı yazmalı ve neşeyle geçsin!

Yaz geldi diye...

2010-07-15T13:22:00.002+03:00

Yaz geldi diye güneşe, denize, serin akşam sohbetlerine aldanıp boş verilmesin kağıt kalem... Sıcağın rehavetiyle içilen bardak bardak meşrubatların arasında tümden boğulmasın incelikleriniz. Bu mevsimde de yalnız kendinize sakladığınız, uzun söyleşmelerde seyreltmediğiniz ve ancak yazıya döktüğünüzde öğrenebileceğimiz parlak düşünceleriniz varolmalı sevgili Sahaf yazarları. Ve tabii ki neler okuduğunuzu da doğrusu çok merak ediyorum. Eminim çok şaşırtıcı kitap isimleri duyacağım sizden görüştüğümüzde. Hasıl-ı kelam biliyorum ki çok okuyorsunuz; ama bir kaleminiz olduğunu sakın unutmayın.

BÜYÜK BULUŞMA: ESKİ VE YENİ ATELYECİLERİ BEKLİYORUZ, YAZ ATELYESİ 1 AĞUSTOS'TA

2010-07-04T21:40:00.002+03:00

Bildiğiniz gibi Sahaf, Yazma Atelyesi'nin bir uzantısı ve atelye dört yıldır var, arı gibi de çalışıyor. Bazı üyelerimiz çoktan mezun oldular kimileri ise bu yıl yeni mezun oldu. Biz mezun atelyecileri de artık aramıza buyur etmek istiyoruz. Atelye üyeleri birbirinden kopmasın, herkes birbiriyle kaynaşsın ve omuz omuza yazmayı sürdürsünler istiyoruz. Bunun için eski ve yeni tüm atelye üyelerinin bir araya gelebileceği bir YAZ ATELYESİ için kolları sıvadık. Halen okulda olan üyelerle çoktan sözleştik bile. Ama ya eskiler? Onlarsız eksik kalırız hem de onları çok özledik/özledim.

Bu büyük YAZ ATELYESİ buluşması düşüncesi aslında biraz da Sahaf'ın internet sitesinin yeni yeni kuruluyor olması gerçeğinden doğdu.. Evet http://www.sahafdergisi.com/ şu an yayında... Amaç Sahaf'ı daha devingen kılmak, Reha Alemdaroğu Anadolu Lisesi önderliğinde tüm liseli okur- yazarlara nitelikli bir internet dergisi ortamı yaratmak. Elbette ki matbu biçimde Sahaf her yıl kendini ortaya koyacak; fakat internet ortamında yürüyen ve gelişen bir dergi daha canlı ve kapsamlı olacaktır. Sahaf bu web sitesiyle diğer genç yazarlara şairlere de kapılarını açıyor; fakat bunun için tüm atelye üyelerinin bir araya gelmesi gerekiyor. Çünkü her birimiz belki bambaşka hayatlardan gelen bambaşka insanlardık; ama bizi neyin bir arada tuttuğunu unutmayalım: YAZMAK. Okumanın bize verdiği armağanı; düşünerek duyarak ve anlatarak yaşamanın sözcük karşılığı olan yazmayı.

Biz çok heyecanlı ve mutluyuz. Ortaöğretim kurumlarında edebiyatın capcanlı yaşadığını gösterebilmek için adımlar attığımız için, büyük yazar ve şairlerin ta lisedeyken nitelikli kitaplar okuyarak iyi müzikler dinleyerek görsel sanatlarla ilişki kurararak yetiştikleri gerçeğinin altını çizmek amacıyla uğraş verdiğimiz için...

Hiç ayrılmadık ki! Hadi 1 Ağustos 2010 günü buluşalım ve yine okumaktan yazmaktan söz edelim. Sahaf'ın geleceğini konuşurken kişisel yazma maceranıza dair planlarımızı birbirimize anlatalım! Bu bir davettir.Tüm atelyecileri özlemle bu buluşmaya bekliyoruz. Sevgi ve dostlukla...

YAZ ATELYESİ KONUSU: Taşınmak/Yer Değiştirmek/ Çok Uzaklara Gitmek vs.
NOT: Dileyen kurgu dileyen düşünce yazısı yazabilir. Ve elbette şiir de yazabilir.

Yekta Kopan'ın 20/06/2010 Tarihli Fil Uçuşu Yazısı Sahaf İçin Yazıldı.

2010-06-22T01:57:00.004+03:00

Biliyorsunuz Sahaf'ın üçüncü sayısını olabildiğince uzağa ulaştırmaya çalıştık. Dergimiz öyle güzel bir yere, öyle doğru bir insana ulaşmış ki söylenecek söz bulamıyorum. Çağdaş öykü yazarımız Yekta Kopan, blog yazılarını paylaştığı Fil Uçuşu'nda bizi anlattı. Bu heyecan verici yazı aşağıdaki adreste:

http://filucusu.blogspot.com/2010/06/sahaf-ozgurce-kosan-konusan-liseliler.html

Yaz Aylarında Sahaf İçin Yenilikler Başlıyor

2010-06-17T16:50:00.004+03:00

İnternet edebiyatı üzerine yıllardır tartışılıp durulur. Ben yazının belirli bir yurdu olmadığını düşünenlerdenim. A4 kağıtta, duvarda, dergide, kitapta, takvimde ve elbette bir bilgisayar ekranında yazının kendine yer bulabileceğine inanırım. Yazının niteliğini ve yazınsallığını ilan etmek ise ayrı bir sınama konusudur. Nasıl ki her kitapta yazılanı yazınsal bulmuyorsak her bilgisayar ekranında yazılanı da yazınsal olarak tanımlamayabiliriz. Yazınsallık, yazının bulunduğu yerle değil hangi dilsel özgünlüklerle var edildiğiyle ilgili bir saptamadır.
Bu açıklamaları niçin yaptığımıza gelince... Sahaf için yeni planlarımız var. Bunu hemen sizinle paylaşmak istedik. Sahaf artık yalnız bu blogda değil belki çok daha geniş bir boyut kazanarak internet ortamına taşınacak.
Tüm eski sayılarında bulunan yazıları yayımlamanın yanı sıra yepyeni yazılara da kucak açacak... Yazma Atelyesi etkinlikleri kapsamında yazılan küçük deneysel yazılar kısa aralıklarla (bir iki hafta) internet ortamında yayımlanacak. Böylece Sahaf devingenliğini koruyacak, alt yapısında yer alan yazarların ön çalışmalarını açık edecek. Bu doğrultuda müjdeli haberler nelerdir? Birkaçını sayalım hadi o zaman:
1- Sahaf'ın önceki yazarları yeni yazılarını internet ortamında yayımlatabilecekler. (Onları çok özledik.)
2- Yazma Atelyesi üyelerinin ilginç yazı deneyimleri adım adım izlenebilecek.
3- Sahaf da Yazma Atelyesi de kapsamını genişletecek.
4- Lise edebiyat dergilerinin etkinlik alanlarının ne kadar genişleyebileceğinin altı çizilecek.
5- En önemlisi de edebiyat sevgisi, yazma aşkı bir de buradan akıp çağlayacak.

Şimdilik haberler böyle. Bu konudaki görüşlerinizi ve beklentilerinizi paylaşmak isterseniz size kapılarımızın daima açık olduğunu belirtmek isteriz.

Sahaf Okuruna Merhaba

2010-06-12T15:29:00.001+03:00

Edebiyat dergilerinin edebiyatın laboratuarları olduğu söylenir. Peki ya okul dergileri? Onları nereye koymalı?
Biz, bu soruya yanıt olsun diye değil yalnızca edebiyatın tadını çıkarmak, doya doya kitap konuşmak, doya doya yazmak için bir atelye kurduk: Yazma Atelyesi. Gelin size bunun hikayesini anlatalım:
Ankara Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi 2007 yılında Okur- Yazar Topluluğu'nu kurdu. Bu topluluğun amacı, okumayı ve yazmayı seven öğrencileri bir araya getirmekti. Cuma günleri okul dağılıp el ayak çekildi mi bizim tayfa sessiz sedasız okul kütüphanesindeki yerini aldı. Topluluk önceleri havadan sudan konuştu; kitaplardan, yazarlardan, şairlerden... Okumak derdinden yazma derdine düşünce hemen yazma disiplinin ilkelerini belirledik ve Yazma Atelyesi'ni kurduk.
İlk yazılar yazılmaya başlandı. Önce birbirimizin yazdıklarına şaşırdık. 16- 17 yaşlarımızda bu cümleler bizden mi çıkıyordu yani? Sevincimizi uzun tutmadık; kuru alkışla bir yere varılmayacağı edebiyat tarihinde defalarca kanıtlanmıştı. En iyisi eleştiri yapmaktı, hem de acımasızca. Yazılanlar paylaşıldı, yazılar acımasızca eleştirildi. Kimseler kolay kolay alkışlanmadı. Yazılarımız böyle böyle düzeldi, renklendi, tatlandı. İlk yıl böyle geçti.
2008 yılında cuma günleri okul kütüphanesindeki buluşmalarımız sürdü. Yazma atelyemizin bu yılki amacı bir dergi çıkarmaktı: Sahaf Dergisi. Başardık. Dergiyi ilk kez elimize aldığımızda kimimiz ağladı kimimiz şaşkınlıktan deliye döndü. Dergimiz kalın saman kağıda basıldı; parlak kağıdın arsızlığını hiçbirimiz istemedik. Edebiyatta popülizmden ve patırtı koparanlardan hazzetmeyen biz gençler gayet ağır başlı, mütevazı sarı-bordo renklerinde karar kıldık. Sahaf Dergisi'nin ilk sayısı Ankara'daki kitapçılarda satıldı. Dergimizi satan kitapçılara gizli gizli gidip bizimkinin ne kadar sattığını saydık. Bir tane bile eksilse yani satılmış olsa içimiz hop etti. Eksilen bu dergiyi kimin aldığını düşleyerek hiç tanımadığımız insanlara hikayeler anlattığımızı, şiirler söylediğimizi düşünüp seviniyorduk. Sahaf Dergisi'yle artık edebiyatın tadını çıkarmak çok daha anlamlı bir hale geldi. Okumak ömür boyu pusulamız; yazmak yalnızca okumamızın bir taşkınlığı olacaktı sanki önceleri .Oysa dergiyi elimizde görünce iş işten geçmiş biz yazı yazmaya aşık olmuştuk. Bundan sonra yazı, okumamızın yanında hep var olacak bir sırdaşa dönüşmüştü.

2009 yılında da önceki yıllarda olduğu gibi Faulkner, Calvino, Borges, Balzac, Shakespeare, Aragon, Hilmi Yavuz, İlhan Berk, Tanpınar, Oğuz Atay, Wirginia Wolf ve daha nice yazı ustası, sorgusuz sualsiz giriyordu yaşamımıza . Biz daha çok okuyorduk. Okudukça daha çok yazıyorduk; daha az beğeniyorduk yazdıklarımızı... 2009'un mayıs ayında Sahaf Dergisi'nin ikinci sayısı çıktı. Yeşil- sarı. Kalın saman kağıt. (İçten içe Kül Öykü'ye "öykünüyorduk".)

"Biz" diye yazıldı bu yazı. Çünkü bu bizim hikayemiz oldu. Üstteki afiş, en son halimiz. Ama bizden önceki üç yılda aramızda bir süre bulunmuş, okuldan mezun olduğu için bizden ayrılmış tüm "atelyecileri" "yazıcıları" hep hatırladığımızı söylemek istiyoruz. Bu son halimizi onlara da borçluyuz. "Yazı yazan herkese boçluyuz."

Bu blog, şimdilerde Sahaf Dergisi'nin üçüncü sayısını çıkarmak telaşında olan Yazma Atelyesi üyelerinin daha geniş bir okur kitlesine ulaşma heyecanın sonucudur.

Edebiyatın tadını çıkarmak için kurulan Yazma Atelyesi, Sahaf Dergisi okuruna merhabalar dilemek ister:

Merhabalar!

Afişteki Fotoğraflar (2009-2010 Yazma Atelyesi Üyeleri)

Yukarıdan aşağıya:

Aslı Şahinkaya, Batıhan Akgün, Çağatay Müezzinoğlu, Deniz Dengiz, Deniz Özeren, Didem Demir,

Kardelen Dalokay, Kutlay Bike Halıcı, Ozan Cırık, Ömer Atmaca, Onur Yılmaz, Tankut Özkan,

Recep Kılınç, Yavuzhan Akduran

+ Tuğba Çelik Özer

Son 100 dergi....

2010-05-30T22:46:00.003+03:00

Biraz mutluluk biraz hüzün... Elimizde yalnız 100 dergi kaldı. (Bu böyle bir şey... Bir işe aşkla sarılıyorsunuz, ortaya koyduğunuz ürünü paylaşmak istiyorsunuz, yolun sonuna gelindiğinde ise bir şeyler eksiliyor sizden, yeni bir işe yeni bir aşkla sarılmadıkça gitmiyor içinizdeki bu eksiklik duygusu.)

Hedefimize ulaştık sayıyoruz: Sahaf, okulun ötesindeki yani sokaktaki okuyucusuyla daha çok buluşturuldu. Bu hedefin gerçekleşmesiyle de dergimiz, Ankara'nın yazın dünyasına mayıs-haziran sayısıyla damgasını vurmuş oldu. Yarın itibariyle uzaktaki dostlarımıza ulaştırmaya çalışacağız dergimizin yeni sayısını. Türkiye'nin dört bir yanına dağılmış sevgili dostlarımıza...
Şimdi pek çok kişi derginin 2008'de çıkan ilk sayısının peşinde... Kötü haber şu ki, bu mümkün değil. Aynı sayıyı yeniden basmak olanaksız görünüyor.. Özellikle okul öğrencilerine duyuruyoruz ki ilerleyen yıllarda şimdiki sayı da kıymete binecek. Siz mezun olup yetişkin birer insana dönüştüğünüzde geçmişinizden izler taşıyan güzelliklerin peşine düşecek ve Sahaf''ı, okulunuzun edebiyat dergisini anımsayacaksınız. Bu yüzden duyurulur: Ey öngörüsü yüksek Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi öğrencisi!
Son 100 dergi kaldı elimizde.
Not1: Ankara'da İmge, Dost, Turhan kitabevlerinde dergimize ulaşabilirsiniz. Sahaf 3 raflarda sizi bekliyor.
Not2: Ankara dışında yaşayan ve dergimize ulaşmak isteyenler bize adreslerini gönderirlerse kargo yoluyla dergiyi kendilerine ulaştırabiliriz. Bize gönderdiğiniz adresleriniz, kesinlikle internet ortamında paylaşılmayacaktır.

Sahaf'ın Yeni Sayısı Raflarda: 3 TL

2010-05-26T21:24:00.003+03:00

Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi için bugün güzel bir gün! Dergimiz Sahaf', okuyucusuyla buluştu sonunda. İlk günkü tiraj saat 16.00 itibariyle 60'a ulaştı. Bir edebiyat dergisinin ilk günü için hiç de fena değil, ne dersiniz?
Akşam saatlerinde Sahaf okuldan sonra Kızılay İmge ve Turhan kitabevlerinin raflarına ulaştı. Bir telaş bir telaş, Sahaf elden ele... Dergimiz Ankara'nın dört bir yanına ulaştırılmaya çalışılacak...İstanbul'dan, Erzurum'dan, Niğde'den okurlarımız var, hepsine ulaşacak yeni sayımız elbette! Uğur Orhan başkanlığında Yazma Atelyesi üyeleri, derginin satışı ve çeşitli yerlere ulaştırılması amacıyla arı gibi çalışıyorlar. (Uğur Orhan'dan izinsiz dağıtım yapmaya ben bile korkuyorum) Müthişsiniz çocuklar, hepinizi çok seviyorum.
Okul merdivenlerinde gerçekleştirilen tebrikleşmeler, yazmak için hevesli yeni adayların atelye üyeleriyle sohbetleri gelecek güzel günler için umut verici. Reha Alemdaroğlu Anadolu Lisesi öğrenci ve öğretmenleri edebiyatın güzelliğini, derinliğini ve içtenliğini yaşıyor.
Sizlerin yani okurlarımızın da yorumlarını merakla bekliyoruz. Ankara dışında yaşayıp dergiyi edinmek isteyenler blogdan bize ulaşabilirler.
Şimdilik Sahaf'tan haberler bu kadar. Sevgiyle...

Üçüncü Sayı Baskıda

2010-05-23T21:08:00.001+03:00

Yarın itibariyle Sahaf 3 baskıya giriyor. Rengine karar verildi: mavi. "En geç perşembe elinize geçer," dediler. Kapak şahane olmuş, beğendim... İpucu verelim mi? Özellikle Aydın Afacan röportajıyla Sahaf Ankara'nın edebiyat ortamına damgasını vuracak... Heyecanla bekliyoruz...

İKİ ADAM

2010-05-01T22:57:00.003+03:00

Yıllardır her zaman olduğu gibi, Samim, yeni doğan güneşle beraber uyandı. Bir iki tembel kıpranışın ardından yatağından ayrıldı. Gün olduğu gibi önünde uzanıyordu şimdi.

Penceresini açarak temiz sabah havasının odaya dolmasına izin verdi, rüzgâr şafakla beraber yeni yeni hareketleniyordu. Sonra da başını dışarı çıkardı, kendini bu amatör ambiyansa teslim etti. Şimdi her şey daha rahattı sanki.

Güneşin aydınlatmaya başladığı bahçede domatesler ve limonlar ne de güzel parıldıyorlardı. Geçen senelerden daha güzeldiler. Bahçe işinde, Samim, kendini daha bir uzmanlaşmış hissediyordu artık.

Gözü bahçeden yola kaydı, sütçünün küçük kamyoneti henüz ortalıklarda görünmüyordu. Oldukça erken kalkmış olmalıyım, diye düşündü, esneyerek.

Aslında gece de oldukça zor uyumuştu. Bugün büyük gündü; Kemal Bey’le burada geçirdikleri günlerin anıları zihninde dürtüklercesine oynaşıp durmuştu.

Evet, bugün büyük gündü! Hem Kemal Bey’in ani hazırlıklarından başka ne çıkarılabilirdi ki? Bütün gece olduğu gibi eski günleri hatırladı tekrar…

Kemal Bey’in şehir merkezinde, onu şehrin en zengin adamlarından biri yapan, büyük bir iş hanı vardı. Samim’i, o henüz yirmili yaşlarında toy bir çocukken, buraya güvenlik görevlisi olarak işe almıştı.

Samim yıllarca onun yanında çalışmış Kemal Bey’in güvenini kazanmıştı. Kemal Bey geç saatlere kadar ofisinde çalışırken, o da mesaisi bittiği halde ayrılmaz, seve seve onu beklerdi.

Kemal Bey’in aile hayatı çıkmaza girmiş eşi ve kızı onu terk etmişken, Samim onun dert ortağı olmuştu. Belki de Samim tek arkadaşıydı o zorlu zamanlarda.

Gerçekten yalnız kalmıştı bütün fırtınalar dinince, artık bir ailesi yoktu, tek başınaydı. Yaşının ilerlediğini, gençliğinin de uçup gittiğini fark edince, sahip olduklarını satıp annesinin köyüne taşınma kararı aldı. Samim’i de yanında götürmek istediğini söylediğinde seve seve kabul etti Samim, babası gibi sevdiği bu adamın teklifini.

“Ah!” Tahta pervazdan çekti, sert kıymıkla incinen kolunu. Geldiklerinden beri tamirat yapılmamıştı evde. Ev için bir sürü planları vardı ama bahçe işinden fırsat bulup ilgilenmemişlerdi.

Bir an gülümsedi, artık bu ev kendisinin olacaktı ne isterse yapabilirdi eve.

Kemal Bey hep bahsettiği miras işini halletmek için dün kolları sıvamıştı. Bunun için bir avukatla gün boyu telefonda görüşmüş; gece de yatmadan önce bahçeden merdiveni getirip salondaki dolabın üstünde duran kasaya dayamıştı. Samim onu engellemese, az kalsın kırık merdivene tırmanıyordu. Çocukça bir düş kırıklığıyla Samim’den merdiveni biran önce onarmasını isteyerek odasına çekilmişti.

Kesin bir şey söylemese de, Samim, anlamıştı mirasın açıklanacağını. Sonuçta birdenbire avukat çağırılmış, açıldığını hiç görmediği kasaya iş düşmüştü. İçine dolan heyecandan tamiratı sabaha erteleyip, o da yatmaya gitti.

Sırtını pencereye dayayıp odaya göz atarken, komidinin üstündeki fotoğraflara daldı. Annesi ve Kemal Bey yan yanaydı iki ayrı çerçevede. Babasının yerini burada da Kemal Bey almıştı, babasından geriye hiç hatıra kalmamış olduğundan.

Samim, o zamanlar çok küçük olmasına rağmen, babasının, hep pencerede asılı duran bayrağı alıp evden son kez ayrıldığı geceyi hatırlıyordu. Sonra ölmeden önce, onu birkaç kere daha görmüştü parmaklıkların arkasından. Babasının neden orada olduğunu hiç bilmedi, daha sormayı akıl edemeden annesi de onu tek başına bırakmıştı.

Şimdi babasının fotoğrafının olması gereken yerde gördüğü adamdan, herhangi bir beklentisi yoktu ama yine de bu miras işi elinde olmadan heyecanlandırmıştı onu. Hatta Samim’i tamir için bekleyen merdiveni unutturacak kadar…

Kemal, o sabah, yıllardır olmadığı kadar dinç olarak uyandı erkenden. Yakasını hiç bırakmayan inatçı sırt ağrıları ziyaretine gelmemişlerdi, yataktan ayrıldı.

Saate baktı: oldukça erken. Ama avukatın her an gelebileceği endişesiyle, hızlıca hazırlandı. Geceden hazırladığı takım elbiseyi giydi, aynada son bir kontrol daha… “Hazırım.”

Gülümsedi bu aşırı heyecanına. Artık aklına getirmediği, o felaket zamanlarında tek başına Kemal’in yanında duran, evladım dediği Samim’e minnetini gösterme vakti artık gelmişti, heyecanı bundandı.

Miras konusu da buraya taşındıklarından beri aklındaydı aslında ama, dün sabah bahçede buldukları ölü güvercin, ona, azalan zamanını hatırlatana kadar bir şekilde ertelenmişti.

Odasından çıkıp, evin içinde tur attı. Evin her yerindeydi sabah ayazının serinliği. Samim de ortalıkta yok, daha uyanmamış olmalı.
Avukat gelmeden, dün telefonda iyice bellediği belgeleri hazır etmeye karar verdi. Samim’in çoktan tamir etmiş olduğunu zannettiği merdivene yaşlı bedenini zorlayarak da olsa ilk adamı attı.

Tam o anda salondan gelen soğuk ve ani gürültü çekip çıkardı Samim’i, sabahın sunduğu tatlı, sıcak düşlerden.
Batıhan Akgün

SON HÜKÜMDARLAR

2010-05-01T22:43:00.008+03:00

Yirminci yüzyıl var olan bütün politik değerlerin yıkımıyla başladı. Tarihin başlangıcından beri tek bir sesin çıktığı topraklarda, önce muhalifler baş gösterdi sonra seslerini yükseltmeye başladılar. Artık monarşilerde erk sahiplerinin sayısı artıyor, kralların, padişahlarınsa sarsılmaz gibi görünen iktidarları yalpalıyordu. Öyle ki imparatorların saraylarını dahi terk etmeleri onların sonunu getirdi. Aynı yıllarda, Osmanlı’nın sürekli zıt düştüğü kapı komşusu Rusya’da bununla ilgili büyük bir ibret yaşanıyordu.

En başından alındığında;
1914, Franz Ferdinand’ın pervasız bir kurşunla ölümü sonrası dünyada gerilen iplerin koptuğu bir yıl oldu. Avusturya’da önceden taht hakkından mahrum edilen Karl, harzırlıksız olarak imparatorluğu devraldı. Bu olayla beraber, zaten hazırda bekleyen Almanya, Avusturya’yı da yanına alarak çıkarlarından rahatsızlık duyduğu devletlere saldırmaya başladı. Rusya da bu tacizlerden payını aldı ve 30 Temmuz’da Çar Nikolay Romanov savaşa resmen katılma kararı aldı. Ama bundan önce Çar Nikolay’ın barışı sağlamak adına yaptıkları gerçekten de takdire değer. Bu tarihe gelene kadar, her ne kadar iyi niyetli olsa da, hem iç, hem dış siyasette yaptıkları –uzayan ve yenilgiyle sonuçlanan savaşlar, dış politikada verilen tavizler, küresel ekonomiye de bağlı olarak arttırılan vergiler, toplumun bazı kesimlerinin istememesine rağmen katıldığı barış konferansları vs.- halkın tepkisini çekmişti. Aynı şekilde bu savaş kararı da monarşinin kaderini biraz daha çıkmaza sürüklüyordu.
1915’te ordunun, özellikle alt tabakasının, kahramanı, kendisinin kuzeni Genel Kurmay Başkanı Mihail Romanov’u görevinden alarak ordunun başına kendisi geçti. Rus destanlarından çıkmışcasına yiğit Mihail’in saf dışı bırakılması halkın öfkesini bir kat daha arttırdı. Kararın gerektirdiği üzere Nikolay’ın cepheye gitmesi, St Petersburg’dan yani başkentten ayrılması, imparatorluğu çıkmaza sürükleyecek olan Çariçe Aleksandra ve yanından hiç ayırmadığı Rasputin’i iktidar yaptı. Grigori Yefimoviç Rasputin, Aleksandra’ya müdahaleleriyle, hem çar müritlerinin, hem de zaten devletin bulunduğu duruma tamamen karşı bulunan mualiflerin nefretini yoğunlaştırdı. Kendi yönetiminde zaten şanssızlıkları üst üste yaşayan Nikolay, başkenti terk etmesiyle monarkının, kendisinin ve ailesinin sonunu hazırlamış oldu.
Bunların ardından Rusya’da başlayan ayaklanmalar kesilemedi. Önce meclis(çarlık duması) kararıyla Nikolay tahttan indirildi. Daha sonra Ekaterinburg’da eşi, dört kızı, oğlu ve hizmetkârlarıyla birlikte, Bolşevik yönetiminin emrince katledildi.
Franz Ferdinand, Habsburg hanedan gelenekleri dışına çıkarak, asil bir aileden gelmeyen Sophie adında bir kızla evlilik yaptığından, çocuklarının taht üzerindeki verasetleri men edilmişti. Dolayısıyla 28 Haziran 1914’teki suikast, yeğeni Karl’a (Karl I) hükümdarlık kapılarını açtı. Henüz yirmi sekiz yaşında bir genç dünya savaşına adımını atmak üzere olan imparatorluğu devraldı.
Savaşa dâhil olmamak için Fransa ve İtalya’yla düzenlediği görüşmeler, karşı tarafların aşırı istekleri nedeniyle sonuçsuz kaldığı gibi dâhili muhaliflerinin de ona karşı kozu haline geldi ve Almanya saflarında savaşa katılmak zorunda kaldı. Harbin yıkıcı etkilerinin ittifak devletlerini şiddetle vurmasıyla itilaf eksenine gizli barış teklifleri götürdü.
Bu çabaların karşılıksız kalması ve daha sonra Karl’a karşı olan gazetelerce halka ilan edilmesi, saygınlığını hepten düşürdü. Üstüne üstlük dönem imparatorluklarının baş belası ulusçuluğa çözüm için federal yapılanmaya başvurması, muhafazakâr kesimlerin de ona yüklenmesine sebebiyet verdi.
Karl genç yaşında bu kadar baskıya dayanamayarak 11 Kasım 1918’de yönetimden çekildi. Savaş bittiğinde (1919) Avusturya hükümeti önce monarşiye son verdi; sonrasında Karl, Madeira Adaları’na sürgüne gönderildi ve orada 1922 yılına kadar fakirlik içinde bir hayat sürdü.
Esasında 20.yy krallarının hazin sonlarını ve yön değiştiren siyasi rüzgârları idrak edebilmek için Türk Devrimleri ve Mehmet VI’ün (Vahidettin) hayatı dahi yeterli bir misaldir. Günümüzde, dünya üzerinde iki yüz yirminin üzerinde devlet var. Oluşan yahut oluşturulmuş otorite fazlalığının temelini bu değişim atmıştır.
Batıhan Akgün

KANLI TEDDY

2010-04-26T23:15:00.007+03:00

1906 yılı, herhangi bir akşam: Şam’da, yirmi beş yaşında genç bir yüzbaşı, zihninde yeni yer edinmeye başlayan memleket meselelerine çıkış arayarak, bu güzel ama bunaltıcı derecede sıcak, doğu kentinin dar sokaklarından evine ilerliyor; Petersburg’da, henüz politik kariyerinin ve iktidara giden yolun başında, otuz altı yaşında bir siyasetçi, parti başkanı seçilmiş olmanın verdiği gururla başı dik olarak, evine gitmek üzere parti binasından ayrılıyor ve Linz’de, babasının ölümüyle ailesini geçindirme sorumluluğunu inşaatlarda çalışarak üstlenen, on yedi yaşında bir delikanlı, ağır mesaisinin ardından, yorgunluktan omuzları düşmüş halde evine dönüyor. Ama asıl bahsetmek istediğim bu adamlar değil; geleceklerinde büyük işler yapacak bu adamların bir okyanus ötesinde emellerini tamamlamış bir adam: Theodore Roosevelt.

Roosevelt, kır iki yaşında başkanlık koltuğuna oturmasıyla, ABD tarihinin en genç başkanı unvanını aldı. Bu mevkie gelebilmek için geçtiği yollar gerçekten de dünya tarihinin en kanlı iktidar mücadelesiydi. Ve 1906, onun için çok önemli bir yıl olmuştu; çünkü o zamana kadar gerçekleştirdiği bütün kanlı icraatlarını örtbas etme ve kamuoyunun gözünde barış simgesi olma şansını ele geçirmişti.

Amerika, 1898’de, günümüzde hâlâ sürdürmekte olduğu, demokrasi adına işgal politikasının ilk adımı olarak, Küba’yı İspanyol sömürgesinden kurtarmak için Latin Amerika’ya askeri güç sevk etmeye başlamıştı. Bunun sonucunda “İspanyol-Amerikan Savaşı” patlak verdi. Roosevelt, adını Amerikan halkına ilk olarak bu savaşta, komutasını üstlendiği “Rough Riders” isimli süvari birliğinin başarıları yoluyla duyurdu.

Rough Riders, çoğunluğunu güneylilerin oluşturduğu gönüllü süvari birliğiydi. O yıllar Kızılderili karşıtlığının tavan yaptığı yıllardı, hatta ırkçı Ku Klux Klan örgütünün kuruluşu da bu dönemlere rastlamaktadır. Nefret dolu adamlarıyla beraber Theodore Roosevelt, güney eyaletlerinde Kızılderili katliamlarının birçoğuna imzasını attı. Birliğin İspanyol-Amerikan Savaşı’na girmeyi kabul etmesinin asıl nedeni de daha güneye rahatça ilerleyerek, daha çok kabileye zarar verebilmekti. Nitekim öyle de oldu. Cepheye ilerlerken, karşılaştıkları Kızılderili kabilelerine, kadın veya çocuk ayrımı yapmaksızın saldırdılar ve Amerikan varlığı için tehdit(!) oluşturan son kabilelerin de birçoğu böylece dağıtılmış oldu.

Savaştan sonra Roosevelt cumhuriyetçilerle yakınlaşmaya başladı. Dönemin donanma bakanı William McKinley’nin yardımcılığına getirildi. McKinley ve Roosevelt, ABD’nin ilk sömürge planlarını hazırladılar. İspanyol savaşının getirdiği başarıyla önce Küba ve Latin Amerika’nın büyük bir kısmı, sonra önceden bir İspanyol sömürgesi olan Filipinler, daha sonra da Hawai işgal edildi.

Partideki hızlı yükselişi, 1989 yılında, ona New York valiliğini getirdi. 1900 yılına gelindiğinde William McKinley, başkanlık yarışını kazanmış, yardımcısı olarak da Roosevelt’i seçmişti. Ama McKinley’nin iktidarının ömrü uzun olmadı; 14 Eylül 1901’de suikastla öldürüldü ve yerine yardımcısı geçti.

Kesin kanıtların bulunmamasıyla beraber, McKinley suikastında Roosevelt’in parmağı olması çok büyük bir ihtimal dâhilindedir. Roosevelt seçim propagandası ve planlarıyla, zorlu mitinglerle uğraşmadan kolayca başkanlık koltuğuna oturdu.

Başkanlığı süresince, genel olarak sözde barışçıl bir politika izledi. Silah sanayii tesislerinin yapımına hız verdi ve ABD ilk olarak onun başkanlığında silah ihraç etmeye başladı. Dünyanın önde gelen devletlerine Amerikan donanmasını tanıtmak ve gözdağı vermek amacıyla donanmayı dünya turuna çıkardı. Asıl dikkat çekilmesi gereken nokta ise, onun döneminde Amerikan hapishanelerinin Kızılderili mahkûmlarla dolup taşmış olmasıdır, bu hapishanelerde işkence, dayanılmaz boyutlara vardı. Öyle ki işkence sonucu ölen mahkûmları, gömmeleri için dahi ailelerine veremiyorlardı.

“En iyi Kızılderili'nin ölü Kızılderili olduğunu söyleyecek kadar ileri gitmeyeceğim. Ama onda dokuzunun ölü olması gerektiğine inanıyorum; üstelik onuncu vakayı da pek öyle derinlemesine soruşturmak niyetinde olmayacağımı belirtmeliyim.” şeklindeki söylemlerine bakılırsa, Roosevelt, Kızılderili karşıtı politikasını pek de gizli kapaklı yürütmüyordu.

1906 yılına gelindiğinde Theodore Roosevelt’e, her yıl “ulusların ve halkların `kardeşliği’ için en çok çaba sarf eden kişi”ye verilen Nobel Barış ödülü takdim edildi.

Ödülden iki yıl önce Rus Çarlığı ile Japonya, Mançurya ve Kore bölgesinde ticari üstünlük sağlama mücadelesi ve Rusların yapılan askeri antlaşmaları ihlal etmeleriyle başlayan, Port Arthur Limanı ve çevresinde gerçekleşen yıkıcı bir harbe tutuşmuştu. Savaş zorlu kış şartları altında ve Rus destek kuvvetlerinin bölgeye ulaşamamasından, kaçınılmaz olarak Japonya üstünlüğüyle gelişiyordu. Uzun süren savaş Rusya’yı ekonomik olarak derinden vurmuştu; Çar II. Nikolay’ın itibarı hızla azalıyordu ve Ekim Devrimi’nin provası sayılan 1905 olayları yaşanmıştı. Ayrıca savaşan Rus kuvvetlerinin tamamına yakını Kırım Türklerinden oluşuyordu ve ordu büyük kayıplar vermişti. Bundan dolayı imparatorluk sınırlarındaki Türk unsurlar da artık seslerini yükseltmeye başlamışlardı. Üstüne üstlük 2 Haziran 1905’de Port Arthur’daki Rus kuvvetlerinin Japonya’ya teslim olmasıyla, Nikolay, barış masasına oturmayı kabul etmek zorunda kaldı. 9 Ağustos’da başlayan barış görüşmeleri, iki tarafın da tarafsız bölge olarak kabul ettiği ABD’nin New Hampshire eyaletindeki Portsmouth’da yapıldı. İşte bu görüşmelerin düzenlenmesine yardımcı olan Roosevelt’e Nobel Barış ödülü layık görüldü.

Roosevelt avcılığa düşkün bir adamdı, adına sık sık av gezileri düzenlenirdi; hatta emekliliğinde katıldığı Afrika safarisi, şu an bile, tarihte en çok hayvanın öldürüldüğü av olarak anılır. Başkanlık döneminde katıldığı bir avda, pek başarılı olamamış, hiç hayvan vuramamıştı. İş böyle olunca, o yörenin halkından birkaç kişi kapana yakalanmış yavru bir ayıyı vurması için önüne getirir. Gazetecilerin önünde böyle bir işe girişemeyecek olan başkan, ayının serbest bırakılmasını emreder. Bu haber ülke çapında yankı bulunca bir oyuncak firması Theodore’dan esinlenerek “Teddy Bear” adında, oyuncak ayılar üretmeye başlar.

Roosevelt, 1909 yılında, başkanlığının son icraatı olarak, 17 Şubat’da, ünlü şef Geronimo’nun işkenceyle öldürülmesini sağladı.

Kanlı olan pek çok vakanın yanına adını yazadırbilmeyi başarmış olan Theodore Roosevelt, çocukların şirin oyuncaklarına ismini işte bu şekilde bıraktı, akıllara ve Rushmore Dağı’na, mağrur duruşlu barış elçisi olarak bu şekilde yerleştirildi.

Batıhan Akgün